#26 Anoniem 1 – Nederland – 2011

29 Jan

Zelf kijk ik heel negatief terug op mijn bevalling en kraamtijd, heb me nooit begrepen gevoeld en nooit de juiste steun gekregen. Tot op de dag van vandaag heb ik het er nog moeilijk mee.

De bevalling van mij begon om 2 uur ‘s nachts, de vliezen waren toen gebroken, gelijk kreeg ik toen volop weeën. De verloskundige gebeld en die zei toen: het is de eerste dus het kan nog wel even duren, maar de weeën bleven elkaar maar opvolgen. Ik ze maar ophouden, wist ik veel.

Na een paar uur heeft mijn man maar eens gebeld en toen een uur daarna kwam de verloskundige nog met z’n instelling dat het wel mee zal vallen en dat ze dat ze zoweer weg zou gaan. Ze keek toen en ik bleek toen al 10 centimeter onsluiting te hebben. Ze ging dan maar even haar spullen uit de auto pakken. Waarschijnlijk heb ik al die uren al persweeën gehad of in ieder geval een groot deel ervan want de verloskundige was er rond 8 uur ‘s ochtends.

Nou ik moest maar even gaan liggen, achterste voren op bed met mijn hoofd waar normaal de voeten liggen en mijn voeten waar normaal je hoofd ligt. Dat lag al helemaal niet prettig en het grote licht moest aan anders zag ze niks, zo zei ze nu hebben we 2 uur de tijd dan moet het kindje er zijn. Ik was totaal niet ontspannen, de verloskundige was naar mijn idee ook alleen maar op de klok aan het letten, dat het binnen die 2 uur moest gebeuren.

Natuurlijk gebeurde er niks, ze zag al wel haartjes zei ze, toen heeft ze mijn blaas leeg gemaakt en ik bleef maar wel weeën houden. Op een gegeven moment zei ze: ik ga bellen dan gaan we naar het ziekenhuis, ik was al helemaal op toen en heb het gewoon allemaal laten gebeuren. Had ik maar meer gezegd of aangegeven dat ik niet prettig lag, maar wist ik veel. Het was de eerste keer en je denkt: zij zal het wel weten.

Toen kwam de ambulance, werd ik in een pyjama gehezen, met moeite de trap af en op de brandcare de ambulance in onder tussen was het rond 10 uur heb ik van later horen zeggen. Het was de ellendigste rit ooit met de ambulance, telkens weeën die ik op mijn zei liggende op moest houden. De ambulance moest nog keihard in de remmen. Eenmaal in het ziekenhuis had ik helemaal geen controle meer over mijn eigen lichaam, kreeg gelijk een infuus, werd ingeknipt, kreeg allerlei spuiten en moest maar blijven persen, ze stonden wel met 5, 6 man om mijn bed.

Uiteindelijk is onze dochter met de vacuümpomp gehaald, met 2 man van onder trekken en een man duwde met zijn volle gewicht van boven mijn ribben mee, zeg maar naar beneden duwen. Toen mijn dochter er was werd ze wel gelijk bij mij gelegd en kreeg ze gelijk een zetpil ingeduwd. Daarna wou de placenta niet komen ben ik veel bloed verloren, viel ik zelf helemaal weg een paar minuten ook van horen zeggen.

Al met al kijk ik dus niet positief terug op mijn bevalling en had alles naar mijn idee niet zo hoeven lopen als de verloskundige eerder was gekomen, ze niet zo stresvol op de tijd had gelet en ik me meer had kunnen ontspannen. Na de bevalling was ik heel zwak, heb ik een bloedtransfusie gekregen.

Ook huilde mijn dochter heel veel en heb ik haar helaas toen al door verkeerde adviezen niet vaak genoeg aangelegd, haar niet bij me genomen, is ze de eerste nacht meegenomen door de verpleging omdat ze zoveel huilde en ze vonden dat ik rust moest hebben, daar heb ik op de dag van vandaag nog spijt van dat ik haar mee heb laten nemen. Maar wist ik toen veel, net bevallen helemaal uitgeput, hormonen die door mijn lichaam spookten, dan denk je: hun zullen het wel weten.

Wat heb ik een spijt dat ik me niet meer verdiept hebt in wat de kleintjes nodig hebben de eerste weken, maanden en dat is veel bij de mama zijn. Maar dat is iets wat je zelf moet weten blijkbaar want die adviezen krijg je van niemand. Helaas mochten we de volgende dag nog niet naar huis omdat ik niet zelf kon plassen. Nog een nacht langer in het ziekenhuis.

Eenmaal weer thuis, hadden we een kraamhulp die ook vond dat er vier uur tussen een voeding moest zitten dat een baby in haar eigen bedje hoort, best even mag huilen. Alles ging wel zo tegen mijn gevoel in, maar ik was zwak en kon nog maar met moeite van bed naar de badkamer komen en dacht helaas weer: de kraamhulp is ervaren dus zal het wel weten.

Onze dochter heeft in het begin heel veel gehuild, het was natuurlijk een moeilijke start, heftige bevalling, verkeerde aanpak wilde natuurlijk voeding en fijn bij mama kunnen zijn. Na 6 weken had ik de moed om naar een lactatie deskundige te gaan en die heeft mij toen verteld: voeden op verzoek. Op het consultatiebureau adviseerden ze bijvoeding, maar was ik blij dat ik toen al contact had met lactatiedeskundige en dat ze de tip vaker aanleggen gaf. Toen ben ik me ook meer gaan verdiepen in borstvoeding en ik geef gelukkig nu nog steeds borstvoeding, dochtertje is nu 17 maand.

Toen mijn dochtertje 12 weken was moest ik weer aan het werk, hier waren we eigenlijk nog helemaal niet klaar voor ik voelde me pas een paar weken voordien iets sterker maar was nog steeds heel snel moe 12 weken is ook nog maar zo kort om je nieuw geboren kindje te leren kennen en dan moet je er al gelijk weer afstand van doen, dat was zwaar. Mijn dochter heeft ook veel gehuild bij de oppas, ook wel dat ze belden van kom maar het gaat echt niet. Nog steeds vind ik het zwaar om erbij te moeten werken, maar met mijn dochtertje gaat het nu wel goed bij de oppas al zal ik haar veel liever elke dag zelf bij me hebben. Maar ik heb wel spijt dat ik me in sommige dingen zelf voordien niet meer verdiept hebt zoals veel huid op huid contact, je kindje veel bij je houden dragen, voeden op verzoek, geen speentje etc. Dan vind ik het inderdaad jammer dat je vanuit hulpverleners zoveel verkeerde adviezen begeleiding krijgt.

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s

%d blogueurs aiment cette page :