Anoniem 1 – België

4 Fév

Ik wilde voor mijn eerste kindje héél graag met een vroedvrouw bevallen maar omdat we toen nog in Antwerpen woonde en mijn gyn bevallingen deed in Ziekenhuis (B), was dat haast onmogelijk. Ziekenhuis (B) is overgemedicaliseerd. Als ik toen had geweten wat ik nu weet had ik mijn gyn gelaten voor wat het was en een ander ziekenhuis gezocht. Maar ik was bij hem wel content en bij een eerste kindje ben je zowieso nog wat onwetend.

Ik heb me wel mijn hele zwangerschap laten begeleiden door een zelfstandige vroedvrouw. Toen mijn weeën begonnen (woensdagavond) is ze verschillende keren tot bij mij thuis geweest, maar het zette niet door, viel aanhoudend stil en er zat geen vordering in. Na een dag en een nacht, met afwisselend weeën heeft ze me donderdag avond laten binnen gaan. (ze wist dat ik per se zonder epidurale wilde bevallen en stelde voor om tegen de ochtend te komen ’als vriendin’ en me zo te steunen. Meer kon ze daar niet doen.

Toen ik goed en wel binnen was en de gyn van wacht op ‘bezoek’ kwam had hij (bij wijze van spreken) een epidurale op een dienbladje bij. Ik rolde mijn ogen eens naar mijn man, maar dacht er op dat moment niet te hard bij na. Ik moest me op andere dingen concentreren. Hij onderzocht me en toen brak het stevig los.

Op een gegeven moment kon ik het niet meer houden, ik had wel een baxter (omdat ik streptococ + was), ik liep rond, hing voorover, want geloof je, op een gegeven moment kan je het niet meer keren in dat bed! Het bad was besteld, maar het leek wel uuuuuren te duren voor dat vol gelopen was. Rond een uur of 7 kon ik er in, en ik dacht meteen, oh nee, ik wil hier weg. Maar ik bleef toch zitten, het deed toch deugd na verloop van tijd. Ik schoof van de ene kant naar de andere, de pijn werd bijna ondraaglijk. Mijn man wist dat ik geen epidurale wilde en probeerde de tijd te rekken, toen de nieuw shift vroedvrouwen begon (en na de briefing) kwam er eentje langs en stelde ze voor om mijn vliezen te breken, want ik had nog ‘maar’ 7cm, en nog eens drie uur (dacht ik!), dat was toch wel wat over the top. Maar toen ging het snel, en ben ik zelf, tussen de weeën door, naar de verlostafel gewandeld.

’s Morgens is mijn zoontje geboren, zonder epidurale en verder deed ik alles zelf. MAAR! Ze hebben me wel gesondeerd (ookal had ik nog maar net geplast) en geknipt (ookal had ik op het moment zelf gevraagd van het niet te doen – mijn zoontje was 48cm en woog 2.8kg, dus of dat echt nodig was???) Maar goed, ik had achteraf wel een heel goed gevoel, want mijn wens om het zonder te doen was uitgekomen. Dat maken ze in een geboortefabriek als Ziekenhuis (B) niet vaak mee, dus de vroedvrouwen kwamen me één voor één feliciteren,… Straf, vond ik dat! Maar goed.

Wel een dikke pluim voor de vroedvrouwen van de materniteit en verlosafdeling daar. Ze hebben me door een hele moeilijke borstvoedingsstart geloodsd, want ook daar was ik vast en zeker van overtuigd: IK ZOU borstvoeding geven, hoe dan ook. Mijn zoontje wilde de eerste dagen niet drinken en viel af tot net onder 2.5kg, maar niemand die hem een flesje wilde geven (het zou ook niet gemogen hebben hoor). En hij heeft 13 maanden van mijn melk mogen genieten, en is daar een heerlijk sterk ventje mee geworden.

Een dik jaar later was ik opnieuw zwanger. We wisten dat we tegen de bevalling verhuisd zouden zijn naar ons nieuw huis. Ik informeerde of in het plaatselijk ziekenhuis of bevallen met een zelfstandige vroedvrouw mogelijk was. En ja, alles was bijna rond. Jeuujjj! Ik kon wel een vreugdedansje maken. Ik informeerde bij welke vroedvrouw ik moest zijn, en dat was F of N. Ik kwam bij F terecht,…. Wat een zaligheid! Nu, bijna 4 jaar later denk ik nog bijna dagelijks aan haar.

Wat was ik blij dat ik vanaf week 6 regelmatig bij haar mocht langsgaan. Het was niet alleen vertrouwd, ook geruststellend, gezellig (zoals een geboorte en alles er rond toch moet zijn. Niet??), gewoon zalig!

Om een lang verhaal kort te maken, op een avond begonnen de weeën en net zoals bij mijn zoontje was ik al 8 dagen overtijd. Ik had F ’s morgens nog gezien, ik ging haar sms’sen van zodra ik ‘iets’ voelde. En dat deed ik dus, rond een uur of 20u ’s avonds. Leuk schreef ze terug, dan ga ik nog efkes proberen slapen.

Mijn man had direkt door dat het anders ging als bij ons zoontje, hij werd wat zenuwachtig omdat ik na een paar uur het nog niet nodig vond om F te laten komen (ik pakte nog snel wat gerief in voor ons zoontje, waarom stond dat nog niet klaar?????). Maar om hem gerust te stellen liet ik haar maar komen, dat was tussen 22 en 23u. Ik zat ondertussen al in het bad thuis. Na een onderzoek en even relaxen stelde ik zelf voor om te vertrekken, het was immers winter en koud en ik zag het niet zitten om me op een koud bed te laten onderzoeken dan terug in het bad te sukkelen en even later mijn kleren moeten aandoen. Ze hielp me mee aankleden en we vertrokken samen naar het ziekenhuis. Daar aangekomen liet ze het bad vollopen en toen ik er goed en wel inzat voelde ze: 5 – 6 – 7 – 8 – 9 cm zei ze. Ik verschoot me een ongeluk, wat bij ons zoontje zo traag ging ging nu zo snel. Ik zei: maarrrr, mijn vliezen zijn niet gebroken, … Dat is allemaal niet erg zei ze. Dat zijn gelukskindjes, die met de helm op geboren worden. Maar ik stond recht perste kort en daar waren ze, mijn gebroken vliezen.

Ik mocht kiezen: bevallen om bed (op linkerzij) of op de kruk, offff,… Ik koos er voor om linkerzij te proberen. De vroedvrouw van wacht had dit nog nooit gezien een bevalling op linkerzij,…. Straf, niet??? Maar goed.

Het ging allemaal op mijn ritme, niet drie keer persen in een wee, zoals ze aanleren (hoe kan je zoiets aanleren????) in elke cursus, gewoon doen wat je voelt, en af en toe naar F luisteren.

Op een gegeven moment, zei ze,… Ik dacht het! Maar ik was in trance,… Zalig gewoon! Ons dochtertje was niet goed gedraaid in het geboortekanaal en werd als sterrekijkertje geboren, volledig op het ritme van moeder EN kind, en niet op het ritme van de drukke agenda van de gynaecoloog!!!!!! I. (de vrvr van wacht) had dit nog nooit gezien, zo een relaxte bevalling, en al zeker niet van een sterrekijker, de gyn’s draaien dat kind gewoon om, van zodra het hoofde geboren is, en dan verschieten ze er van dat er hier of daar iets geblokkeerd zit in de schoudertjes en er huilbaby’s bestaan).

Ons meisje was ook een uiterst rustige baby, en ik ben er zeker van dat dat komt door een relaxe bevalling, alles op het ritme van moeder én kind, niets geforceerd. Ik heb enorm hard moeten persen, bij een sterrekijker is de uitdrijving moeilijker, dat had ik niet klaar gekregen met een epidurale, daar ben ik zeker van. En dan??? Een zuiger op haar aangezichtje??? Ik moet er niet aan denken.

En toen ze er was waren mijn eerste woorden: ohh, spijtig dat het gedaan is. F en mijn man moesten lachen.

De fles champagne werd geraakt en mijn man en F klonken op een prachtige ervaring en ons meisje dronk aan mijn borst, alsof ze nooit anders gedaan had.

Het lijkt wel een sprookje, maar zo was het! Ik wil het niet verbloemen, want pijn doet het, maar dat is nodig om je kind op de wereld te kunnen zetten, en elke wee is er één dichter bij de geboorte.

Dat je niet meer kunt recupereren dat is ook zo, maar op dat moment is het bijna zo ver, hou dan even vol, roep, tier, doe waar je jezelf goed bij voelt. You can do it!!!

Er zijn altijd horror verhalen, maar de mooie verhalen, waar zijn die??? Want die zijn er zeker ook, zie maar! Sluit je oren voor het negatieve en sta open voor een prachtige ervaring! Elke vrouw kan dat!!! Veel succes, en geniet er van!

Ondertussen ben ik zwanger van ons derde kindje. En ook nu weer heb ik F gecontacteerd om me te begeleiden. Ik ga deze keer, als alles goed gaat, resoluut voor een thuisbevalling. Geen heen-en weer gereis meer. Kindjes die heerlijk thuis kunnen blijven en meteen ten volle kunnen genieten van hun vers broertje of zusje.

Ik ben er van overtuigd dat je als mama zelf heel veel in de hand hebt, door de manier waarop je tegen deze mooie belevenis aan kijkt. Laat je bevalling niet inleiden, als de medisch niet noodzakelijk is. Neem geen epidurale verdoving als dat niet nodig is. Er is nog nooit iemand van pijn gestorven. Als vrouw kan je dat, en het geeft je achteraf zoveel zelfvertrouwen, dat je alleen maar kan sterken.

Succes met het verspreiden van alle mooie ervaringen. Ik hoop dat het mensen een ander inzicht kan geven,….

Groetjes,

Anoniem

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s

%d blogueurs aiment cette page :