#72 – Anja – Nederland

9 Fév

Wij hebben al een zoontje van 6, na een voorspoedige bevalling geboren in het ziekenhuis ( omdat de huisarts die de bevalling zou begeleiden door de rug was gegaan moesten we naar het ziekenhuis), en vonden het eigenlijk wel prima zo..
Moedertje natuur dacht daar iets anders over, blijkbaar heeft de pil niet gewerkt…
Ik had alleen veel vage klachten de laatste tijd, maar dat weet ik aan de stress, veel ziekte in de familie enz…

Dus had al een afspraak staan met mijn huisarts maar bedacht me dat ik beter nog even een test kon doen..
Daar ze bij buik klachten toch vaak vragen of het een zwangerschap kan zijn ( ik dacht van niet, had bij mijn zoontje totaal andere klachten, voelde me ook niet zwanger) dus test gedaan, en die gaf al direct duidelijkheid.
heel erg zwanger, dus op naar de verloskundige…..

Omdat er door de buikpijn aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap werd gedacht, en omdat ik geen flauw idee had hoe lang ik dan zwanger was.
Tijdens de echo was al snel duidelijk dat het niet om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging.
En toen ik mee zat te kijken zag ik 2 vlekjes op het scherm, leek net een neus van de onderkant.
Toch viel het kwartje niet bij mij, tot de verloskundige zei: at leuk het zijn er 2.. en u bent 6 weken heen
Uhm pardon. De schrik sloeg me om het hart. Maar na een week was het nieuws bezonken en begon ik het stiekem toch wel heel speciaal te vinden..
Mijn zwangerschap verliep goed, wel meer typische klachten, banden pijn, rugpijn, snel moe enz
Maar verder prima te doen, tot 3 maanden was eigenlijk niet te zien dat ik zwanger was…
Maar ineens ging het snel, buikje begon beetje te bollen en 2 weken later zag ik er uit alsof ik 5 maanden zwanger was..
De controles waren naar het ziekenhuis verplaatst, 2lingen worden altijd in het ziekenhuis geboren..
En ook de gynaecoloog was tevreden, ze groeiden voorbeeldig, ik hield me voorbeeldig..
Al snel was ik 20 weken heen, de eerste baby spullen waren er, en toen was het tijd voor mijn 20 weken echo.
Inmiddels zag ik eruit alsof ik ruim 7 maanden was begon ook steeds meer te waggelen maar deed alles nog ( behalve zwaar tillen) en daar het een 2ling is kregen we dubbele tijd voor de echo. We hebben ze uitgebreid kunnen bewonderen, was zelfs nog tijd om even met de 3d te spelen, heel erg leuk, al snel bleek dat het om een twee-eiige tweeling te gaan het was namelijk een jongen en een meisje, erg leuk!
Daarna door na de gynaecoloog en die vertelde me dat ik de ideale omstandigheden had wat betreft een tweeling zwangerschap.
Ik had al een keer een zwangerschap doorlopen, ze hadden een gescheiden placenta enz.. weinig kans op risico’s
dus vol goede moed begonnen we spullen te verzamelen voor de ukjes, en ik zat op een roze wolk…
Helaas was die roze wolk van korte duur , toen ik 25 weken en 2 dagen was, moest ik weer op controle omdat ik aangaf toch wel veel harde buiken te hebben gehad, werd er een inwendige echo gemaakt…
En het was niet goed: mijn cervix (baarmoederhals) was ernstig verkort, m’n vriend moest een rolstoel ophalen..
Ik mocht geen stap meer lopen, algehele bedrust was het advies, en volgende dag terug komen..
Dus zo gezegd zo gedaan, en volgende dag weer heen, de cervix was hetzelfde gebleven dus mocht weer naar huis.
Bedrust bleef wel verplicht mocht alleen naar de wc lopen….
Dus thuis aangekomen, speciaal bed besteld bij de uitleen, kon ik in elk geval gezellig in de huiskamer liggen..
Maar zover is het niet gekomen, paar uur later kreeg ik een raar gevoel in mijn onderbuik..
Toch maar naar het ziekenhuis gebeld, of we even langs wilde komen.
Dus weer naar het ziekenhuis, en weer werd mijn cervix gecheckt.. en helaas was deze weer verkort
Van de 30mm die het hoort te zijn was er nog 7 over, een teken dat mijn lichaam de bevalling aan het voorbereiden was..
Maar dat is niet de bedoeling bij 25.3 weken….. Ineens ging het snel de gynaecoloog kwam netjes aan mijn bed om uit te leggen wat er aan de hand was, en wat er nou allemaal ging gebeuren, heel fijn daardoor kwam het minder rauw op mijn dak, zag ook aan de gynaecoloog dat hij het heel erg vond… en toen kwam er een infuus met weeenremmers, er werd  een longrijpingsprik in mijn been geplaatst, en ik ging aan de monitor… ondertussen werd het dichtsbijzijnde ziekenhuis met nicu (neonatologie intensive care unit) gebeld, ik was welkom, dus snel werd ik de ambulance ingeschoven, gynaecoloog die me veel sterkte wenste en vroeg of we hun of de hoogte wilde houden van de afloop… eigenlijk besefte ik nog amper hoe ernstig het was.
Was zelfs grapjes aan het maken met het ambulance personeel.
Aangekomen in het andere ziekenhuis, weer een inwendig onderzoek, meerdere kweken afgenomen om te kijken of het om ontsteking ging. En de hele nacht aan de ecg om mijn weeen in de gaten te houden.
Gelukkig deden de weeënremmers hun werk en 24 uur later kon de 2e longrijpings prik gegeven worden. Zo, die winst hadden we al geboekt. Ook kreeg ik voorlichting wat te verwachten als ze nu geboren worden enz, mocht foto mappen van de nicu inkijken, dus werd goed geïnformeerd wat heel prettig is want je hebt geen flauw idee wat je kan verwachten..
En toen werd het spannend na 50 uur werden de weeenremmers gestopt, de longrijpings prikken hadden hun werk gedaan, als ze zich nu zouden aankondigen gingen ze het niet meer tegen houden, slik ik was toen 25.5 weken heen, voor mijn gevoel nog veel te vroeg. De eerste uren was ik bang bij elk krampje dacht ik nu begint het, maar de uren duurden en er zette niks door, ecg vertoonde ook geen weenactiviteit, en uren werden dagen, toen ik 9 dagen in het ziekenhuis lag was er weer een inwendig onderzoek, en wat bleek, mijn cervix was weer langer geworden heel soms gebeurt dit.
En daardoor konden ze een speciale cervixring plaatsen die verzakken voorkomt.
Dus werd er toestemming gevraagd of ze deze mochten plaatsen… tja tuurlijk, okee er zaten ook bijwerkingen en risico’s aan maar die wogen niet op tegen de kans dat het de zwangerschap nog een tijd kon uitstellen.
Dus uurtje later werd de ring geplaatst, zeker geen prettige gewaarwording, zonder verdoving met als enige hulpmiddel beetje glijmiddel word er een ring geplaatst met doorsnede van ongeveer een theekopje…
Maar direct na het plaatsen voelde ik hem al niet meer, dus dat was een goed teken
Er werd een paar dagen aangekeken 2 keer per dag een uur aan de monitor..
En het bleef goed gaan, dus ik mocht met proef verlof naar het ronald mc donalds huis, ik mocht weer kleine stukjes lopen en bewegen, advies was wel rustig aan doen maar ik mocht weer zelf brood pakken en dergelijke.
Het was wel fijn om weer een weekend met mijn man en zoontje te zijn ( alle lof voor het ronald mc donalds huis geweldig principe en hele lieve vrijwilligers) hebben echt genoten daar, moest wel 2 keer per dag half uur naar het ziekenhuis om aan de monitor te checken of alles nog goed ging, maar het bleef goed gaan, maar zondagavond moest mijn man weer naar huis en ik naar het ziekenhuis…
De volgende dag kwamen de artsen met heugelijk nieuws omdat het zo goed ging mocht ik naar huis, wel heel rustig aan doen, geen sex, geen eind gaan wandelen, maar ik mocht naar huis. yes
na 2 weken ziekenhuis was ik weer thuis de 27 had ik in elk geval gehaald..
eerst was het thuis wel spannend maar de dagen gingen voorbij en het vertrouwen kwam terug..
we durfden weer in weken te denken..
tot ik 28,4 weken was weer controle, en de arts ging steeds moeilijker kijken..
sloeg een diepe zucht en toen kwam de aap uit de mouw, het leek erop dat ons meisje gestopt was met groeien.
okee langzamer groeien is normaal bij 2 ling, maar stoppen met groeien niet..
dus er werd een flow meting gepland, 3 dagen later de dag dat ik 29 weken zwanger was, zou ik mijn flow meting krijgen.
de dag ervoor kwamen de zenuwen al een beetje heb zelfs nog tegen mn man gezegt, als het verkeerd is konden we  morgen wel is papa en mama worden van een tweeling…
snachts kon ik de slaap al niet vatten, toch maar weer eruit even naar de wc…
en op de terug weg, wou ik even een ander slaap shirt aan trekken, en toen ik bukte
voelde ik een knapje alsof er een ballon knapte, en ineens was alles nat…
ik heb inwendig staan vloeken, ik wist genoeg…..
heb mijn vriend wakker gemaakt en gezegd dat het tijd was naar het ziekenhuis te gaan mijn vruchtwater was geknapt..
heb hem nog nooit zo snel zijn bed uitzien komen. terwijl hij spullen graaide voor mij en m’n oudste zoon, heb ik oma en het ziekenhuis gebeld, zoontje snel naar oma gebracht en wij door naar het ziekenhuis..
5 uur sochtends kwamen we aan, werd direct op bed gelegd aan de monitor, gelukkig waren er nog geen weeën maar mijn meisje had idd geen vruchtwater meer.
omdat ik nog geen weeën had werd er besloten nog 1 longrijpingsprik te geven, en mij weer aan de weeenremmers te leggen, om de kleintjes zoveel mogenlijk kansen te geven, helaas op het moment dat ze de remmers starten kwamen bij mij de weeën, remmers werden opgeschroefd, nog een zetpil met andersoort remmers mar het mocht niet meer baten de weeen kwamen er dwars doorheen en werden steeds sterker…
uiteindelijk werd besloten de cervixring te verwijderen, in de hoop dat die de boel prikkelde en het dan rustiger zou worden..
dus de ring eruit, en toen brak er beetje paniek uit ik had al 8 cm ontsluiting, het punt of no return..
er was geen tegenhouden meer aan de tweeling zou vandaag geboren worden, bij exact 29 weken…
de remmers weren gestopt en
er werd snel een verloskamer klaargemaakt
en een heel team aan artsen assistenten en verpleegkundigen opgetrommeld.
ik werd snel naar de verloskamer gebracht, de weeen waren eerst goed te doen.
lag rustig op bed aan leuke dingen te denken, 8 cm werd 9 en nog steeds ging het prima
toen werd het ineens pijnlijker, maar het was 10cm met nog een randje, en de weeen
waren nog geen persweeen dus ik moest wachten… en het bleef 10 cm met een randje en de persweeen wouden niet komen
vervolgens zakte de weeen die ik had ook nog is weg, ik zakte in een roesje vond het wel prettig eigenlijk..
even pauze…
nou dat was dus niet de bedoeling, begon die zetpil met remmers alsnog zijn werk te doen..
dan gaan we toch weeen opwekkers gebruiken…moet kunnen..
nou ik dacht dat ik gek werd , kwam in een weeen storm terecht waar je u tegen zegt..
de ene wee was nog niet voorbij of de volgende kwam alweer. elke keer als ik dacht een adem te kunnen kwam de volgende nog heviger als die daarvoor, heb gesmeekt om verdoving of pijnstilling maar mocht niet meer omdat ik de 5cm ontsluiting al voorbij was. het koste zo enorm veel kracht om die weeen op te vangen ik was bang geen kracht meer over te houden om te persen… ik voelde me zoo enorm moe. en nog was het 10 cm met een randje en de weeen waren nog steeds geen persweeen
heb gesmeekt om een keizersnede of iets als ze maar ingrepen, ik trok dit niet meer was zo moe…
ik wou slapen…
maar uiteindelijk na een anderhalf uur was het randje weg, nog steeds had ik geen pers weeen, maar mocht toch voorzichtig met de weee me persen.. dus dat gedaan, maar nog steeds geen pers weeen…
ik was er zo klaar mee zo moe, ik wou slapen, dus heb mijn laatste krachten verzameld en alles gegeven tijden de weeen.
na 5 weeen was mijn dochtertje daar, heb haar horen huilen, even mijn hoofd opgetild om haar te zien.
er waren al 4 mensen met haar bezig, ik heb haar 1 huil horen geven en toen werd ze mee genomen naar de reakamer (warme kamer waar ze worden gestabiliseert voor het overbrengen naar de nicu) intussen waren ze bij mij bezig met het echo apperaat, heb het niet echt mee gekregen ,was zo moe wou slapen, even rusten in elk geval….
maar ineens brak er een beetje paniek los, er werd  een eng ding klaargemaakt ( vacuumpomp), en tegen mij werd er constand gezegt kom op meid nog even erbij blijven, we zijn je nog even nodig … geef alles wat je hebt ( ik snapte er niks van er zit meestal wel wat tussen tijd tussen voor een 2de komt vanwaar de haast, vanwaar dat gepush en paniek… ik ga niet dood ofzo lig gewoon te bevallen)de weenopwekkers werden opgechroeft, er werd mij niks verteld maar vond het toch geen tof idee dat ze een eng apperaat wouden gebruiken…
dus ergens uit een hoekje nog krachten geput, en toen kwam er weer een wee…
omg wat was ik blij, ze hadden het apperaat nog niet klaar…
dus hun riepen persen.. ik riep mijn vruchtwater is nog niet geknapt..
dus die hebben ze snel geprikt, ( toen  snapte mijn moeder en vriend al dat er iets niet goed was, er kwam een grote golf boed uit) en toen kon ik persen, met alle kracht die ik had heb ik geperst, en ook al was de wee weg ik voelden hem staan..
dus heb nog 1 keer heeel hard geperst, en toen was mijn zoontje er, en direct met mijn zoontje kwam de placenta mee… dat is dus niet zoals het hoord.. er dook direct een heel team op, en ook nu heb ik even mijn hoofd opgetild en mijn zoontje kort gezien..ook hij gaf 1 huil, al duurde het wat langer als bij mijn dochter voor hij die schreeuw gaf…
en ook hij ging direct naar de reakamer,
mijn zoontje is in 1 wee geboren, en dat is ook zijn redding geweest, de placenta was afgescheurt tijdens het persen bij mijn dochtertje, dus mijn zoontje en ik waren druk bezig dood te bloeden.
ik was uitgeput, weet wijnig van wat er toen is gebeurd..
en toen werd mijn dochtertje even naast me gereden in de transport couveuse, ik heb haar een halve minuut kunnen zien..
1 aai kunnen geven, en toen was ze weg… met spoed naar de nicu waar ze verder gestabiliseerd worden..
mijn zoon waren ze wat langer mee bezig, die hebben ze zuurstof moeten geven, hij had nog niet op een bevaling gerekend dis hij heeft ht moeilijker gehad dan mijn dochter, haar vruchtwater was geknapt en door die stress is zij extra snel gerijpt..
en het is beangstigend heb mijn man meerdere malen gevraagt of hij in de reakamer wou kijken, het duurde zo lang, dat maakt je angstig.. maar uiteindelijk kwam ook zijn couveuse naast me en heb ik ook hem even kunnen zien voor hij naar de nicu werd gebracht.. en toen moest ik wachten, heb voor ze gekolfd elke druppel was mee genomen…
en wat duurt wachten lang… vlak voor 12 zijn ze geboren vlak na 17 uur kon ik pas naar ze toe, en al die tijd hoor je wijnig heb verpleging meerdere malen laten bellen of het goed ging.. je word bang als het zo lang duurt voor je naar ze toe mag… en het voelt verscheurd, je weet dat je moeder bent geworden, maar je kindjes zijn niet bij je, niet eens een foto…
maar uiteindelijk  kon ik dan naar ze toe, en daar liggen je baby’s dan, in een couveuse.. zo enorm klein dat je bang bent ze aan te raken en alleen maar durft te kijken.. zoveel toeters en bellen waar je niks van snapt.. een monitor die met regelmaat alarm geeft. maar al snel kwam er een verpleegkundige, met een hele uitleg, de helft is blijven hangen, maar het belangrijkste was dat ze ons ervan overtuigde dat we vooral een handje op ze moesten leggen en tegen ze moeten praten, een baby herkent zijn moeder direct… een dag later kon ik voor het eerst mijn zoon even vasthouden, eng maar byzonder tegelijk…
en weer een dag later de eerste luier verschonen, heel erg eng met zo’n mager klein babytje..
door een comunicatie fout konden we pas na 5 dagen voor het eerst buidelen, erg jammer wat had ik dat graag eerder gedaan, het is zo’n intens moment zo’n klein mini wezentje op je borst dat aan het vechten is voor zijn plekje op deze wereld… het geeft je het gevoel dat je wat voor ze kan doen… je ziet ze rustig worden op je borst… de monitor geeft beduidend minder alarmen, en hun ademhaling is stabieler, heb me vaak afgevraagt of mijn zoontje eerder van de beademing af zou zijn geweest als we eerder hadden gebuideld..
ook heeft mijn zoontje een bloedtransfusie gehad toen hij op de nicu lag,helaas kwamen wij daar pas achter na de overplaatsing naar het steekziekenhuis bij ons in de buurt omdat de verpleegkundige dat ter sprake bracht. heel jammer dat wij daar niet van op de hoogte zijn gebracht…
uiteindelijk hebben ze nog 5 weken in het steek ziekenhuis gelegen, helaas zijn daar meerdere fouten gemaakt..
en ondanks dat het een ziekenhuis was met allerlei bostvoedingscertificaten had ik het idee dat ze een ontmoedegings beleid voerde, borstvoeding is zo belangrijk voor prematuren, ook al moest ik het kolven en kregen hun het per sonde het geeft ze zo’n voorsprong dat ik het waard vond. ondanks dat ik het syndroom van raynaud bleek te hebben waardoor het kolfen erg veel pijn deed, ik wou doorgaan, alleen liep mijn voeding terug… uiteindelijk was ik zover dat ik domperidon wou proberen om de productie op te schroeven, maar hier werd niet echt aan meegewerkt, ik werd er juist van overtuigd dat dat traject te zwaar was als je  ook de zorgen over een 2ling en een 6jarige hebt…. uiteindelijk heb ik moeten stoppen, het was zo goed als op, en kreeg geen medewerking in het ziekenhuis… nog steeds doet dit pijn, elk flesje wat ik klaarmaak sta ik van te balen..

ook heeft het ziekenhuis mij vergeten te informeren dat een prematuur geboren baby nog wel is heel heftig wil reageren op de inenting van het consultatiebureau.. waardoor mijn zoontje bijna het leven heeft gelaten, in afwachting van de ambulance hebben we hem zelf moeten beademen, erg heftig..

gelukkig gaat het nu goed met mijn 2ling, en liggen ze lekker hier thuis in hun bedjes.. maar wij hebben ons voor de controlles laten doorverwijzen naar een ander ziekenhuis, in het streekziekenhuis zijn wij het vertrouwen kwijt…

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s

%d blogueurs aiment cette page :