#156 – De twee bevallingen van Mélanie, 2008 & 2011

24 Fév

Mijn twee bevallingen vonden plaats in België.

De eerste vond plaats in oktober 2008 in een universitair ziekenhuis. Dat was een must want mijn dochtertje lag stuit en enkel in een aantal ziekenhuizen kan je dan nog proberen om natuurlijk te bevallen. We woonden niet zo dicht bij het ziekenhuis. En na een hele dag onregelmatige weeën besloten we dan toch naar daar te rijden. Het ontvangst verliep vlot, we werden meteen naar een verlos/bevallingskamer gebracht waar ik na 7u weeën toch besloot om het advies te volgen en een epidurale nam.

Omdat onze dochter stuit lag was het voor het medisch personeel een groot gebeuren en hadden we recht op de hoofd van de afdeling, hoofdvroedvrouw, een gewone vroedvrouw, een stagiaire, de anesthesist en zijn student al bij al stond er bij het persen zo’n 4u na de epidurale 12 mensen plus onszelf in dat kamertje.

Persen mocht nog niet want er zou nog 1cm moeten verstrijken, epidurale was ondertussen zonder effect en de persween konden mij niet anders doen voelen dan « ik moet hier persen ». Waarop er door medisch personeel verdoving werd bij gegeven om mijn lichaam toch de kans te laten die 1cm te laten verstrijken. Echter kon ik hierdoor mijn spieren niet lang genoeg aanspreken, na slechts éénmaal persen en in het midden van de tweede pers ging het hartje van onze dochter schommelen. Dat was voor de hoofdarts genoeg om mij vliegensvlug de gang over te brengen. Alles ging zo snel en hysterisch, vanaf toen begon de nachtmerrie.

Mijn echtgenoot zou zich omkleden en mij erna vervoegen in het O.K. en ik werd van mijn bed op een operatie tafel geheven en vast gemaakt als jezus op zijn kruis. Niemand die tegen me babbelde, allemaal zo druk bezig, een doek voor je gezicht, getrek en gesleur, ik gilde van de pijn en toen pas zou de anesthesist de verdoving aanpassen: « Oei u voelt nog iets ».

Mijn hart ging tekeer, ik wou enkel mijn echtgenoot zien en bleef naar hem vragen echter zonder respons. Paniek sloeg over en mijn hart ging op hol daarop besloot de anesthesist toch tegen me te babbelen en zei hij:  » Mevrouw, als u zich niet kalmeert ga ik u volledig in slaap moeten doen en dat is niet goed voor u of uw baby ». Ik wou enkel mijn echtgenoot en hij bleef zeggen, die komt eraan. Toen was mijn dochter uit mijn lichaam gerukt en zou ze het goed maken vertelde de arts. Ik hoorde niets, geen geschreeuw, had ze niet eens gezien. Waarop een verpleegkundige mijn  hand kwam vasthouden en me vertelde wat ze aan het doen waren, dat onze dochter het goed deed en 9/10 apgar had en ze door kinderarts werd verzorgd. Plots verscheen mijn echtgenoot bleek dat ze hem vergeten te halen waren. Ongerust kwam hij naar mij toe en ik smeekte hem om te gaan kijken naar onze dochter want kon haar niet horen, en toen kwam hij terug met de mededeling dat ze de slijmpjes gingen weg halen en ik hoorde ze, wat een opluchting.

Even later begonnen ze echt aan mijn lichaam te trekken, maar dat verdween wanneer mijn echtgenoot naast me kwam zitten met onze dochter. Ze was perfect en ik verdween in dromenland. Uren verbleef ik in de ontwaakruimte omdat ze de anesthesist niet konden vinden die een formulier zou tekenen. Het duurde meer dan 4u eer ik eindelijk mijn eigen dochter kon vasthouden. Het hele gebeuren bleef voor mij een trauma en een heel moeilijk herstel.

Het duurde meer dan twee jaar, maar toch kozen we ervoor om nog een kindje te krijgen, in September 2011 werd onze zoon geboren. Ik wou geen keizersnede meer en informeerde hiervan mijn nieuwe gyneacoloog. Ditmaal zou ik in een regionaal ziekenhuis bevallen en nam ik de meest ervaren dokter, bovendien een vrouw, onder de arm. Ik had een plan en wou me er aan houden: geen epidurale en geen keizersnede.

Een week voor de voorziene datum kreeg ik ‘s avonds weeën om zeker te zijn lieten we mijn moeder thuis slapen en om 00u30 vertrokken we naar het ziekenhuis. Echter vielen de weeën stil en wou de arts van wacht vanwege mijn eerdere keizersnede ons niet naar huis laten gaan.
Dit nieuws werd door mijn dokter ‘s ochtends ook bevestigd. Er waren twee opties: of wachten tot ze zelf terug kwamen, maar dat zou best aantal dagen kunnen duren, of op gang helpen trekken. We kozen ervoor om met halve dosissen de weeën te helpen opdrijven. Echter telkens de medicatie uitgewerkt was viel het stil. Om 18u ‘s avonds zou de arts mijn water breken. Dit deed ze terwijl ik een wee kreeg en ze zou haar hand laten zitten omdat ze een sonde op hoofdje van onze zoon wou plaatsen. (ps:Enorm pijnlijk)

Echter na breken van de vliezen was er nog geen vordering genoeg dus vertelde de arts me dat ik een epidurale zou krijgen, dit weigerde ik. Met man en macht trachte ze mij, maar vooral mijn echtgenoot om te praten. Niemand die naar me wou luisteren dat ik dit echt niet wou tot de anesthesist het me rechtstreeks vroeg, ik zei duidelijk « nee » en dat bleek genoeg voor hem.  De gyneacoloog had ons na controle verteld dat mijn zoon niet wou inzakken en de ontsluiting nog steeds 4-5 cm was en het dus later op de avond keizersnede zou zijn en mijn epidurale dus in OK zou krijgen. Op dat ogenblik liet het personeel ons twee uur zitten want het was wachten. Mijn weeën bleven echter komen, ook al was alle medicatie gestopt, mijn bevalling was wel nog lopend.

Twee uur lieten ze me brullen en tieren tot ik er bij zou flauwvallen en na een belsignaal van mijn echtgenoot kwamen ze kijken. De vroedvrouw leek op haar zenuwen gewerkt maar zou toch kijken. Zonder één woord te vertellen nam ze haar telefoon en liep ze naar buiten, ze kwam terug binnen nog eens voelen zei ze. Daar trok ze opnieuw dat zelfde verwonderd gezicht « U gaat nu bevallen mevrouw » . Ik zei van: « Nee nee, geen ontsluiting, keizersnede eh », had het al allemaal opgegeven. « Toch niet mevrouw, ik ga een dokter zoeken want uw arts is bezig met keizersnede ».

Ze halen mij daar de eerste plezante die ze kunnen vinden. Die dokter komt binnen « Allé mevrouwtje, ik heb gehoord dat u het kot bijeen hebt geroepen. Hier bij mij wil ik u niet horen eh, wat wilt u van muziek dit dat ok ik kies wel. Goed luisteren naar mij want weet u wel niet wie ik ben den diene van A komt hier speciaal naartoe om bij mij bla bla bla… ». « Opschepper » denk ik dan.

Op dat ogenblik nog steeds vol ongeloof dat ik op twee uur tijd volledige ontsluiting had gekregen. Een aantal keer persen en mijn zoon was geboren, ze legde hem op mijn buik en kon zeker 20min van mijn spruit genieten terwijl de arts en vroedvrouw met de nageboorte bezig waren. Ze woog hem en veegde hem schoon en hup terug skin to skin voor 2 volledige uren op onze eigen kamer. Zalig die tijd alleen, ook de nazorg was geweldig. Ik kon de dag nadien naar huis want wou polyklinisch bevallen. Ook dat bleek geen probleem, er zou thuis een vroedvrouw komen voor nazorg en hulp bij borstvoeding. Alles verliep volgens plan en hoewel de dokters het anders hadden gewild ben ik zeer blij dat dit zonder epidurale of keizersnede is gegaan. Na één dag kon ik stappen en bewegen, dat was heerlijk.

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s

%d blogueurs aiment cette page :