#244 – Katrien: een ziekenhuisbevalling in 2007 en een mooie thuisbevalling in 2012

14 Mar

Thijs werd thuis geboren. Een waaier van reacties wordt door dat zinnetje uitgelokt. Variërend van “dat zou niets voor mij zijn” over “respect, dat je dat kon” tot “je bent geschift dat je zo’n risico’s neemt” in vele variaties. Of het ongelovige “en was dat de bedoeling?!”…

Al deze reacties vertellen me vooral dat niemand het waarom van onze keuze begrijpt, en dat ook niemand een correct beeld heeft van hoe dat dan precies gaat, zo’n thuisbevalling. Thuis bevallen is duidelijk ongewoon voor de meeste mensen hier. Hoe ongewoon werd ons pas duidelijk bij aangifte van Thijs op de gemeente: het was de eerste aangifte van een thuis geboren kindje in twee jaar tijd. Gelukkig waren er ook een aantal mensen die onze keuze begrepen en/of respecteren. Want zo’n mensen heb je rond je nodig bij een thuisbevalling.

Wij hadden zo onze redenen om voor een thuisbevalling te kiezen, en dat was niet om onze durf te bewijzen, speciaal te doen of omdat we niet tijdig in het ziekenhuis geraakt waren.

Thijs is ons tweede kindje. Ruim 4 jaar eerder kondigden weeën de geboorte van zijn grote zus Floor aan. Ik had toen wel wat verhalen gelezen over thuisbevallingen, maar had die denkpiste voor ons nooit ernstig genomen: ons huis was toen klein en onhandig, moeilijk gelijkmatig te verwarmen. Onzeker over die eerste bevalling, was ik er bovendien van overtuigd dat ik me in het ziekenhuis veiligst zou voelen, omringd door de best mogelijke zorg. Mijn eerste kindje is dus in het ziekenhuis geboren.

Ons eerste kind heeft ons veranderd. We leerden dat iedereen zijn mening heeft over hoe jij je baby moet voeden, laten slapen, … En ongewild kregen we net als alle jonge ouders een hoop (vaak tegenstrijdige) adviezen. Het leek onmogelijk de juiste keuzes te maken op basis van al dat advies, dus zijn we op zoek gegaan naar beter betrouwbare informatie. We leerden ons gevoel te vertrouwen. En soms ook “experts” te wantrouwen, zoals bijvoorbeeld over borstvoeding. Floor heeft moekesmelk gedronken tot ergens tussen haar 3e en 4e verjaardag, en daar hebben wij samen alleen maar voordeel aan gehad. De goedbedoelde maar foutieve adviezen leerden we naast ons neerleggen. Floor heeft zelf bepaald wanneer ze stopte en daar hadden we allemaal vrede mee.

Zwanger van ons tweede kindje las ik het boek “Veilig bevallen” van Beatrijs Smulders. Hoe meer ik las, hoe meer ik inzag dat ik me bij die eerste ziekenhuisbevalling helemaal niet veilig gevoeld had. Wat ik me herinnerde was de zeer oncomfortabele aankomst laat in de avond (de bel aan de spoeddienst deed het niet), behandeld worden als een medisch probleem (lavement, schaamhaar scheren, aan de monitor, wat later verplichte ruglig, stilvallende weeën, baxter, geduw op mijn buik, een grote knip, veel bloedverlies). Ik herinnerde me tegenstrijdige adviezen van verschillende shiften vroedvrouwen tijdens de bevalling en de daaropvolgende dagen. Een smal bed, waardoor het veiligst leek dat pasgeboren kindje in een glazen kooitje te steken in plaats van knus bij mij.

Al lezend werd overduidelijk: als het kan wil ik het deze keer anders. Daarom zochten we ondersteuning, andere dan de standaard gynaecoloog-ziekenhuis ondersteuning. We leerden een geweldig team vroedvrouwen kennen. En voor het eerst hadden we het gevoel dat iemand bereid was naar onze wensen en zorgen te luisteren, in plaats van ons een visie op de dringen. Het idee dat we tijdens de bevalling iemand bij ons zouden hebben die we al kenden en vertrouwden, en dat van zodra we wilden tot het einde, sprak ons enorm aan. We woonden ondertussen in een ruimere, comfortabele woning, op nog geen 10 minuten van het ziekenhuis, waardoor ook een thuisbevalling tot onze mogelijkheden hoorde. Mijn ouders, onze buren, waren meer dan bereid ons tijdens de kraamtijd te helpen en gelukkig was onze huisarts ook enthousiast. De gynaecoloog was dat absoluut niet, vermoedelijk was ze ook geschokt dat iemand het waagde buiten de door haar uitgezette lijntjes te kleuren. Maar we maakten ons huis toch klaar voor een thuisbevalling (steriele doeken, zetelbescherming, bed beneden …) , we maakten onze dochter klaar voor een thuisbevalling (door zo eerlijk mogelijk te vertellen dat pijn en bloed nodig zijn om een kindje geboren te laten worden), we maakten duidelijke afspraken met de buren (om onze dochter op te vangen indien nodig), met de huisarts (om antibiotica toe te dienen indien nodig), de vroedvrouwen maakten afspraken met het ziekenhuis (om ons daar verder te kunnen begeleiden als een hospitalisatie nodig zou blijken).

We waren er klaar voor. En toen kondigde Thijs zijn geboorte aan. Eerst een tijdje met erg onregelmatige weeën, die mijn dochter algauw leerde herkennen: “Moeke, je hebt weer een wee zeker?” Een nachtje slecht geslapen, nadien weer even rust. Toen de weeën opnieuw startten, ben ik zo veel mogelijk gaan bewegen: wandelen, wieden, … Met het gewenste resultaat: in de loop van de namiddag kwam er wat regelmaat in, na het avondeten had ik telkens maar enkele minuten rust meer. Ook Floortje voelde dat het menens was, ze werd door mijn man in bed gestoken met de wetenschap dat er die nacht een baby’tje geboren zou worden. Ook de buren beseften dat het zover was, aangezien ik verschillende weeën buiten hangend aan de hangmat opgevangen had. Het opvangen van de weeën ging prima, het gaf me rust te weten dat ik al was waar ik moest zijn, dat ik niet moest nadenken over de vraag of het nu al tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Rond 9u ’s avonds kwam de vroedvrouw langs en die besloot meteen te blijven. Haar aanwezigheid was geruststellend, zonder onnodig ingrijpen, ik bepaalde het ritme. Af en toe werden de harttonen gecontroleerd, maar aangezien alles prima klonk, bleef het daarbij. Mijn man en de vroedvrouw werkten als een team, ze hadden maar een half woord nodig om te weten wat ik nodig had. Gelukkig maar, want algauw kon ik ook niet veel meer zeggen.

Ik heb geroepen, gebruld en soms gejammerd. Ik had na enkele uren pijn geen besef meer van tijd of plaats, ik besefte amper dat ons kindje op komst was, maar geen enkel moment wou ik naar het ziekenhuis. Het grootste moment van wanhoop was rond 4 uur ’s nachts. De weeën bleven komen, de ene houding deed nog meer pijn dan de andere, en hoewel ik volledige ontsluiting had en zelf ook het hoofdje kon voelen met mijn vingertoppen, bleven persweeën uit. Op dat moment was ook de tweede vroedvrouw er al. Ook Floor kwam even kijken hoe het met me ging. Daardoor heb ik me even ingehouden, op dat moment moeilijk, maar achteraf gezien heeft dat me misschien even op adem laten komen. In ieder geval ben ik daarna toch mee beginnen persen, zoekend haar een houding die ik kon houden. Op de wc zitten, op mijn knieën leunend op de zetel met hoofd en armen, … niets ging nog vlot. Liggen kon ik niet langer dan een seconde, hurken niet langer dan een halve minuut, ik zakte gewoon door mijn benen. Uiteindelijk belandde ik op de schoot van mijn man, die zelf met zijn benen open in de zetel zat. En toen voelde ik plots dat kindje in mij verder schuiven. Plots besefte ik terug waar ik mee bezig was. Plots vond ik terug de kracht om te blijven duwen. Aangemoedigd door drie supporters (mijn man en de vroedvrouwen), legde Thijs het laatste stukje weg af naar de buitenwereld.

Na een uur persen was hij daar, om half 6, het werd net terug licht. Ik leunde achterover op mijn man, Thijs op mijn buik, wachtend op de nageboorte die zonder problemen kwam. Ondertussen hadden we al eens gepiept onder de handdoek. Een jongetje! Hoe heerlijk om dat zelf te mogen ontdekken! Welkom Thijs!

Een kwartiertje later, de ene vroedvrouw was net de scheur aan het hechten die ik opgelopen had, terwijl de andere de placenta controleerde, vond Floor dat ze lang genoeg had gewacht. Met een gevat “jullie zijn mij toch niet vergeten hé?” kwam ze ons op onze plicht wijzen, ze moest tenslotte ook kennismaken met de nieuwe aanwinst in ons gezin. Na even bestuderen concludeerde ze dat het een broer was, de placenta werd mee gekeurd (“net een boompje, zo met de navelstreng er nog aan”), en EINDELIJK mocht ze dan ook zijn naam weten. En toen kroop ze trots mee met moeke en broer in bed. Thijs lag ondertussen zalig te genieten van zijn eerste slokjes moedermelk.

De vroedvrouwen zorgden ervoor dat ik met Thijs comfortabel geïnstalleerd was, aten gezellig nog een stukje honingmeloen mee en vertrokken toen ze zich ervan verzekerd hadden dat alles in orde was. Heel de tijd hebben ze langs de zijlijn gewaakt over de veiligheid van mij en mijn kind, maar ze hebben enkel ingegrepen als het echt moest. Ik voelde mij veilig, maar geen medisch probleem.

Elke dag kwam één van de vroedvrouwen eens langs om te kijken of alles goed ging, om de nodige documenten in orde te maken, even na te praten over de wonderlijke gebeurtenissen… Stuk voor stuk gezellige momenten die ons deugd deden. In grote tegenstelling tot de dagen in het ziekenhuis na mijn eerste bevalling ging alles nu heel vanzelfsprekend. Ik had veel minder bloed verloren, recupereerde sneller, werd niet om de haverklap lastig gevallen, Thomas moest niet pendelen tussen thuis en het ziekenhuis, de scheur genas veel makkelijker dan de knip van 4 jaar geleden. Mijn ouders kookten de eerste weken elke dag mee voor ons, kwamen geregeld hun kleinzoon bewonderen, en staken dan ook wel eens een wasmachine in of gingen met de stofzuiger rond. Ik was ontspannen, kon mijn aandacht volledig op Thijs richten en ik genoot ervan.

Thijs is thuis geboren. En daar hangen nu zo veel mooie herinneringen aan vast, dat ik het bij een volgend kindje absoluut opnieuw zou willen.

Katrien, moeke van Thijs en Floor

Publicités

2 Réponses to “#244 – Katrien: een ziekenhuisbevalling in 2007 en een mooie thuisbevalling in 2012”

  1. Joke 15 mars 2013 à 12 h 09 min #

    Wat mooi en herkenbaar geschreven! Binnen 12 weken ongeveer maak ik (hopelijk) hetzelfde mee. Ik kon ook al genieten van een niet medische bevalling bij mijn tweede kindje, toch kijk ik nu rijkhalzend uit naar de thuisbevalling.

  2. Jasmijn 15 mars 2013 à 12 h 25 min #

    Wat een ontroerend mooi verhaal. Ik heb tranen in mijn ogen!! Was elke bevalling maar zo mooi!

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s

%d blogueurs aiment cette page :