#332 – Suzanne, de geboorte van Dante

1 Fév

Mijn naam is Suzanne, moeder van Dante van 10 maanden.

Na twee dagen weeën en te weinig ontsluiting (circa 5 cm) koos ik er rond twee uur ‘s nachts voor om naar het ziekenhuis te gaan zodat ik onder medicatie zonder pijn zou kunnen slapen. Het S*** L**** A****** te S********* te Amsterdam.
Dat ging natuurlijk alsnog niet. De verplichte buikband, alle sensoren op je lichaam, de geluiden die ze maken, het felle licht en continue komt er iemand binnen. Ik moest ruim een uur wachten op ruggenprik, waardoor ik even kon wegdoezelen en mijn ontsluiting eindelijk meer op gang kwam. Om 8uur was hij nog maar 7 cm en besloten ze tot een keizersnede, een uur later probeerde ze met weeenopwekkers daar nog van af te zien, de ontsluiting ging een stukje beter
Weer een andere co-assistent gaat met haar handen naar binnen
Pas bij de derde wissel wordt gevraagd of ik dat oké vind: Nee!
toen bleek ik een infectie te hebben en koorts wat ze mèt al hun apparaten niet hadden opgemerkt.
Baarmoederslijmvliesontsteking en mijn kind bleek vd stress in het vruchtwater gepoept,
om twee uur een keizersnede, godzijdank goed uitgevoerd.
Ze hadden mijn katheter niet goed aangebracht dus lag ik tijdens de operatie in mijn eigen plas, kon ik erna niet naar mijn kind om de borst te geven en moest ik een uur! Wachten op verschoond worden,
bij de terugkomst op mijn kamer wilde ik naar mijn kind, mocht niet want ik moest wachten op de verpleegster wissel,
mijn broer, vroevrouw L. V. D. en ik zijn stiekem gegaan, was om ongeveer 4uur
EINDELIJK bij mijn kind
2 uur na de geboorte, hij had al kunstvoeding van het ziekenhuis gehad!!!
Wég eerste contact met mijn baby. Weg naar mijn borst kruipen voor de eerste melk.
Wegens angst voor infectie moest hij op een andere afdeling dan ik liggen en kreeg preventief anti-biotica.
Ze gaven hem zondevoeding en pompten zijn darmen leeg en noemden hem overprikkeld terwijl de verpleegsters hem met koude handen aanraakten en hij alleen onder de slangetjes en naaldjes op een afdeling vol huilende baby’s en piepgeluiden lag.
De kunstmelk werd als belangrijker gezien dan mijn borstvoeding, ik kreeg pas op de 4de dag uitleg over het aanleggen toen mijn tepels al bloede.
Ze gooiden mijn eerste colustrum melk weg omdat ik er probiotica doorheen had gedaan.
Zonder overleg, ik werd aangekeken alsof ik gek was en er werd hoorbaar over mij geroddeld, ‘dat is die vrouw die haar baby probiotica wilde geven, dat is toch helemaal niet bewezen!’
HOEZO AUTONOMIE EN ZEGGENSCHAP OVER JE EIGEN KIND?!

De arts die zou komen om hier over te praten kwam pas bij de 5e dag. Ik lag op een kamer waar de hele nacht het neonlicht aan stond voor mijn kamergenoot, hoe ik ook smeekte dat ik uitgeput werd omdat ik niet kon slapen er werd pas om 6uur sochtends naar geluisterd.
Ik kreeg weer koorts, toen mocht ik naar de kamer ernaast die leeg bleek te staan?!
Na drie dagen mocht mijn zoontje pas bij mij slapen.
Geen spoor van een infectie bleek bij de kweekjes.
Het voelt alsof mijn eerste dagen met mijn zoontje verpest zijn door de behandeling (na de operatie) in het ziekenhuis. Hij heeft ( mede dankzij) de antibiotica de eerste maanden uren gehuild van de pijn in zijn darmen.
Ik pleit voor,
Inspraak
Inzicht in het contact belang van hechting en samenzijn moeder en kind
Sfeerlicht en privacy in het ziekenhuis
Betere voeding
Overleg omtrent medicatie ( wat denk je dat morfine met de borstvoeding doet?!)

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s

%d blogueurs aiment cette page :