Archive | uit België RSS feed for this section

#244 – Katrien: een ziekenhuisbevalling in 2007 en een mooie thuisbevalling in 2012

14 Mar

Thijs werd thuis geboren. Een waaier van reacties wordt door dat zinnetje uitgelokt. Variërend van “dat zou niets voor mij zijn” over “respect, dat je dat kon” tot “je bent geschift dat je zo’n risico’s neemt” in vele variaties. Of het ongelovige “en was dat de bedoeling?!”…

Al deze reacties vertellen me vooral dat niemand het waarom van onze keuze begrijpt, en dat ook niemand een correct beeld heeft van hoe dat dan precies gaat, zo’n thuisbevalling. Thuis bevallen is duidelijk ongewoon voor de meeste mensen hier. Hoe ongewoon werd ons pas duidelijk bij aangifte van Thijs op de gemeente: het was de eerste aangifte van een thuis geboren kindje in twee jaar tijd. Gelukkig waren er ook een aantal mensen die onze keuze begrepen en/of respecteren. Want zo’n mensen heb je rond je nodig bij een thuisbevalling.

Wij hadden zo onze redenen om voor een thuisbevalling te kiezen, en dat was niet om onze durf te bewijzen, speciaal te doen of omdat we niet tijdig in het ziekenhuis geraakt waren.

Thijs is ons tweede kindje. Ruim 4 jaar eerder kondigden weeën de geboorte van zijn grote zus Floor aan. Ik had toen wel wat verhalen gelezen over thuisbevallingen, maar had die denkpiste voor ons nooit ernstig genomen: ons huis was toen klein en onhandig, moeilijk gelijkmatig te verwarmen. Onzeker over die eerste bevalling, was ik er bovendien van overtuigd dat ik me in het ziekenhuis veiligst zou voelen, omringd door de best mogelijke zorg. Mijn eerste kindje is dus in het ziekenhuis geboren.

Ons eerste kind heeft ons veranderd. We leerden dat iedereen zijn mening heeft over hoe jij je baby moet voeden, laten slapen, … En ongewild kregen we net als alle jonge ouders een hoop (vaak tegenstrijdige) adviezen. Het leek onmogelijk de juiste keuzes te maken op basis van al dat advies, dus zijn we op zoek gegaan naar beter betrouwbare informatie. We leerden ons gevoel te vertrouwen. En soms ook “experts” te wantrouwen, zoals bijvoorbeeld over borstvoeding. Floor heeft moekesmelk gedronken tot ergens tussen haar 3e en 4e verjaardag, en daar hebben wij samen alleen maar voordeel aan gehad. De goedbedoelde maar foutieve adviezen leerden we naast ons neerleggen. Floor heeft zelf bepaald wanneer ze stopte en daar hadden we allemaal vrede mee.

Zwanger van ons tweede kindje las ik het boek “Veilig bevallen” van Beatrijs Smulders. Hoe meer ik las, hoe meer ik inzag dat ik me bij die eerste ziekenhuisbevalling helemaal niet veilig gevoeld had. Wat ik me herinnerde was de zeer oncomfortabele aankomst laat in de avond (de bel aan de spoeddienst deed het niet), behandeld worden als een medisch probleem (lavement, schaamhaar scheren, aan de monitor, wat later verplichte ruglig, stilvallende weeën, baxter, geduw op mijn buik, een grote knip, veel bloedverlies). Ik herinnerde me tegenstrijdige adviezen van verschillende shiften vroedvrouwen tijdens de bevalling en de daaropvolgende dagen. Een smal bed, waardoor het veiligst leek dat pasgeboren kindje in een glazen kooitje te steken in plaats van knus bij mij.

Al lezend werd overduidelijk: als het kan wil ik het deze keer anders. Daarom zochten we ondersteuning, andere dan de standaard gynaecoloog-ziekenhuis ondersteuning. We leerden een geweldig team vroedvrouwen kennen. En voor het eerst hadden we het gevoel dat iemand bereid was naar onze wensen en zorgen te luisteren, in plaats van ons een visie op de dringen. Het idee dat we tijdens de bevalling iemand bij ons zouden hebben die we al kenden en vertrouwden, en dat van zodra we wilden tot het einde, sprak ons enorm aan. We woonden ondertussen in een ruimere, comfortabele woning, op nog geen 10 minuten van het ziekenhuis, waardoor ook een thuisbevalling tot onze mogelijkheden hoorde. Mijn ouders, onze buren, waren meer dan bereid ons tijdens de kraamtijd te helpen en gelukkig was onze huisarts ook enthousiast. De gynaecoloog was dat absoluut niet, vermoedelijk was ze ook geschokt dat iemand het waagde buiten de door haar uitgezette lijntjes te kleuren. Maar we maakten ons huis toch klaar voor een thuisbevalling (steriele doeken, zetelbescherming, bed beneden …) , we maakten onze dochter klaar voor een thuisbevalling (door zo eerlijk mogelijk te vertellen dat pijn en bloed nodig zijn om een kindje geboren te laten worden), we maakten duidelijke afspraken met de buren (om onze dochter op te vangen indien nodig), met de huisarts (om antibiotica toe te dienen indien nodig), de vroedvrouwen maakten afspraken met het ziekenhuis (om ons daar verder te kunnen begeleiden als een hospitalisatie nodig zou blijken).

We waren er klaar voor. En toen kondigde Thijs zijn geboorte aan. Eerst een tijdje met erg onregelmatige weeën, die mijn dochter algauw leerde herkennen: “Moeke, je hebt weer een wee zeker?” Een nachtje slecht geslapen, nadien weer even rust. Toen de weeën opnieuw startten, ben ik zo veel mogelijk gaan bewegen: wandelen, wieden, … Met het gewenste resultaat: in de loop van de namiddag kwam er wat regelmaat in, na het avondeten had ik telkens maar enkele minuten rust meer. Ook Floortje voelde dat het menens was, ze werd door mijn man in bed gestoken met de wetenschap dat er die nacht een baby’tje geboren zou worden. Ook de buren beseften dat het zover was, aangezien ik verschillende weeën buiten hangend aan de hangmat opgevangen had. Het opvangen van de weeën ging prima, het gaf me rust te weten dat ik al was waar ik moest zijn, dat ik niet moest nadenken over de vraag of het nu al tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Rond 9u ’s avonds kwam de vroedvrouw langs en die besloot meteen te blijven. Haar aanwezigheid was geruststellend, zonder onnodig ingrijpen, ik bepaalde het ritme. Af en toe werden de harttonen gecontroleerd, maar aangezien alles prima klonk, bleef het daarbij. Mijn man en de vroedvrouw werkten als een team, ze hadden maar een half woord nodig om te weten wat ik nodig had. Gelukkig maar, want algauw kon ik ook niet veel meer zeggen.

Ik heb geroepen, gebruld en soms gejammerd. Ik had na enkele uren pijn geen besef meer van tijd of plaats, ik besefte amper dat ons kindje op komst was, maar geen enkel moment wou ik naar het ziekenhuis. Het grootste moment van wanhoop was rond 4 uur ’s nachts. De weeën bleven komen, de ene houding deed nog meer pijn dan de andere, en hoewel ik volledige ontsluiting had en zelf ook het hoofdje kon voelen met mijn vingertoppen, bleven persweeën uit. Op dat moment was ook de tweede vroedvrouw er al. Ook Floor kwam even kijken hoe het met me ging. Daardoor heb ik me even ingehouden, op dat moment moeilijk, maar achteraf gezien heeft dat me misschien even op adem laten komen. In ieder geval ben ik daarna toch mee beginnen persen, zoekend haar een houding die ik kon houden. Op de wc zitten, op mijn knieën leunend op de zetel met hoofd en armen, … niets ging nog vlot. Liggen kon ik niet langer dan een seconde, hurken niet langer dan een halve minuut, ik zakte gewoon door mijn benen. Uiteindelijk belandde ik op de schoot van mijn man, die zelf met zijn benen open in de zetel zat. En toen voelde ik plots dat kindje in mij verder schuiven. Plots besefte ik terug waar ik mee bezig was. Plots vond ik terug de kracht om te blijven duwen. Aangemoedigd door drie supporters (mijn man en de vroedvrouwen), legde Thijs het laatste stukje weg af naar de buitenwereld.

Na een uur persen was hij daar, om half 6, het werd net terug licht. Ik leunde achterover op mijn man, Thijs op mijn buik, wachtend op de nageboorte die zonder problemen kwam. Ondertussen hadden we al eens gepiept onder de handdoek. Een jongetje! Hoe heerlijk om dat zelf te mogen ontdekken! Welkom Thijs!

Een kwartiertje later, de ene vroedvrouw was net de scheur aan het hechten die ik opgelopen had, terwijl de andere de placenta controleerde, vond Floor dat ze lang genoeg had gewacht. Met een gevat “jullie zijn mij toch niet vergeten hé?” kwam ze ons op onze plicht wijzen, ze moest tenslotte ook kennismaken met de nieuwe aanwinst in ons gezin. Na even bestuderen concludeerde ze dat het een broer was, de placenta werd mee gekeurd (“net een boompje, zo met de navelstreng er nog aan”), en EINDELIJK mocht ze dan ook zijn naam weten. En toen kroop ze trots mee met moeke en broer in bed. Thijs lag ondertussen zalig te genieten van zijn eerste slokjes moedermelk.

De vroedvrouwen zorgden ervoor dat ik met Thijs comfortabel geïnstalleerd was, aten gezellig nog een stukje honingmeloen mee en vertrokken toen ze zich ervan verzekerd hadden dat alles in orde was. Heel de tijd hebben ze langs de zijlijn gewaakt over de veiligheid van mij en mijn kind, maar ze hebben enkel ingegrepen als het echt moest. Ik voelde mij veilig, maar geen medisch probleem.

Elke dag kwam één van de vroedvrouwen eens langs om te kijken of alles goed ging, om de nodige documenten in orde te maken, even na te praten over de wonderlijke gebeurtenissen… Stuk voor stuk gezellige momenten die ons deugd deden. In grote tegenstelling tot de dagen in het ziekenhuis na mijn eerste bevalling ging alles nu heel vanzelfsprekend. Ik had veel minder bloed verloren, recupereerde sneller, werd niet om de haverklap lastig gevallen, Thomas moest niet pendelen tussen thuis en het ziekenhuis, de scheur genas veel makkelijker dan de knip van 4 jaar geleden. Mijn ouders kookten de eerste weken elke dag mee voor ons, kwamen geregeld hun kleinzoon bewonderen, en staken dan ook wel eens een wasmachine in of gingen met de stofzuiger rond. Ik was ontspannen, kon mijn aandacht volledig op Thijs richten en ik genoot ervan.

Thijs is thuis geboren. En daar hangen nu zo veel mooie herinneringen aan vast, dat ik het bij een volgend kindje absoluut opnieuw zou willen.

Katrien, moeke van Thijs en Floor

Publicités

#226 – Kathy

4 Mar

Bij mijn oudste zoontje kwamen mijn weeën zaterdag. Hup ziekenhuis, maar werd terug naar huis gestuurd. Zondagmorgen weer geprobeerd en weer naar huis gestuurd, zondagavond zelfde verhaal. Maandagmorgen ben ik huilend van de pijn weer maar eens binnengegaan. Bleek dat ik al lang bevallen had moeten zijn, maar dat hij er niet uit kon omdat hij dwars lag. Tot op heden, 10 jaar later kampt hij nog steeds met longproblemen. En dit enkel omdat de verpleging niet wilde werken in het weekend.

#156 – De twee bevallingen van Mélanie, 2008 & 2011

24 Fév

Mijn twee bevallingen vonden plaats in België.

De eerste vond plaats in oktober 2008 in een universitair ziekenhuis. Dat was een must want mijn dochtertje lag stuit en enkel in een aantal ziekenhuizen kan je dan nog proberen om natuurlijk te bevallen. We woonden niet zo dicht bij het ziekenhuis. En na een hele dag onregelmatige weeën besloten we dan toch naar daar te rijden. Het ontvangst verliep vlot, we werden meteen naar een verlos/bevallingskamer gebracht waar ik na 7u weeën toch besloot om het advies te volgen en een epidurale nam.

Omdat onze dochter stuit lag was het voor het medisch personeel een groot gebeuren en hadden we recht op de hoofd van de afdeling, hoofdvroedvrouw, een gewone vroedvrouw, een stagiaire, de anesthesist en zijn student al bij al stond er bij het persen zo’n 4u na de epidurale 12 mensen plus onszelf in dat kamertje.

Persen mocht nog niet want er zou nog 1cm moeten verstrijken, epidurale was ondertussen zonder effect en de persween konden mij niet anders doen voelen dan « ik moet hier persen ». Waarop er door medisch personeel verdoving werd bij gegeven om mijn lichaam toch de kans te laten die 1cm te laten verstrijken. Echter kon ik hierdoor mijn spieren niet lang genoeg aanspreken, na slechts éénmaal persen en in het midden van de tweede pers ging het hartje van onze dochter schommelen. Dat was voor de hoofdarts genoeg om mij vliegensvlug de gang over te brengen. Alles ging zo snel en hysterisch, vanaf toen begon de nachtmerrie.

Mijn echtgenoot zou zich omkleden en mij erna vervoegen in het O.K. en ik werd van mijn bed op een operatie tafel geheven en vast gemaakt als jezus op zijn kruis. Niemand die tegen me babbelde, allemaal zo druk bezig, een doek voor je gezicht, getrek en gesleur, ik gilde van de pijn en toen pas zou de anesthesist de verdoving aanpassen: « Oei u voelt nog iets ».

Mijn hart ging tekeer, ik wou enkel mijn echtgenoot zien en bleef naar hem vragen echter zonder respons. Paniek sloeg over en mijn hart ging op hol daarop besloot de anesthesist toch tegen me te babbelen en zei hij:  » Mevrouw, als u zich niet kalmeert ga ik u volledig in slaap moeten doen en dat is niet goed voor u of uw baby ». Ik wou enkel mijn echtgenoot en hij bleef zeggen, die komt eraan. Toen was mijn dochter uit mijn lichaam gerukt en zou ze het goed maken vertelde de arts. Ik hoorde niets, geen geschreeuw, had ze niet eens gezien. Waarop een verpleegkundige mijn  hand kwam vasthouden en me vertelde wat ze aan het doen waren, dat onze dochter het goed deed en 9/10 apgar had en ze door kinderarts werd verzorgd. Plots verscheen mijn echtgenoot bleek dat ze hem vergeten te halen waren. Ongerust kwam hij naar mij toe en ik smeekte hem om te gaan kijken naar onze dochter want kon haar niet horen, en toen kwam hij terug met de mededeling dat ze de slijmpjes gingen weg halen en ik hoorde ze, wat een opluchting.

Even later begonnen ze echt aan mijn lichaam te trekken, maar dat verdween wanneer mijn echtgenoot naast me kwam zitten met onze dochter. Ze was perfect en ik verdween in dromenland. Uren verbleef ik in de ontwaakruimte omdat ze de anesthesist niet konden vinden die een formulier zou tekenen. Het duurde meer dan 4u eer ik eindelijk mijn eigen dochter kon vasthouden. Het hele gebeuren bleef voor mij een trauma en een heel moeilijk herstel.

Het duurde meer dan twee jaar, maar toch kozen we ervoor om nog een kindje te krijgen, in September 2011 werd onze zoon geboren. Ik wou geen keizersnede meer en informeerde hiervan mijn nieuwe gyneacoloog. Ditmaal zou ik in een regionaal ziekenhuis bevallen en nam ik de meest ervaren dokter, bovendien een vrouw, onder de arm. Ik had een plan en wou me er aan houden: geen epidurale en geen keizersnede.

Een week voor de voorziene datum kreeg ik ‘s avonds weeën om zeker te zijn lieten we mijn moeder thuis slapen en om 00u30 vertrokken we naar het ziekenhuis. Echter vielen de weeën stil en wou de arts van wacht vanwege mijn eerdere keizersnede ons niet naar huis laten gaan.
Dit nieuws werd door mijn dokter ‘s ochtends ook bevestigd. Er waren twee opties: of wachten tot ze zelf terug kwamen, maar dat zou best aantal dagen kunnen duren, of op gang helpen trekken. We kozen ervoor om met halve dosissen de weeën te helpen opdrijven. Echter telkens de medicatie uitgewerkt was viel het stil. Om 18u ‘s avonds zou de arts mijn water breken. Dit deed ze terwijl ik een wee kreeg en ze zou haar hand laten zitten omdat ze een sonde op hoofdje van onze zoon wou plaatsen. (ps:Enorm pijnlijk)

Echter na breken van de vliezen was er nog geen vordering genoeg dus vertelde de arts me dat ik een epidurale zou krijgen, dit weigerde ik. Met man en macht trachte ze mij, maar vooral mijn echtgenoot om te praten. Niemand die naar me wou luisteren dat ik dit echt niet wou tot de anesthesist het me rechtstreeks vroeg, ik zei duidelijk « nee » en dat bleek genoeg voor hem.  De gyneacoloog had ons na controle verteld dat mijn zoon niet wou inzakken en de ontsluiting nog steeds 4-5 cm was en het dus later op de avond keizersnede zou zijn en mijn epidurale dus in OK zou krijgen. Op dat ogenblik liet het personeel ons twee uur zitten want het was wachten. Mijn weeën bleven echter komen, ook al was alle medicatie gestopt, mijn bevalling was wel nog lopend.

Twee uur lieten ze me brullen en tieren tot ik er bij zou flauwvallen en na een belsignaal van mijn echtgenoot kwamen ze kijken. De vroedvrouw leek op haar zenuwen gewerkt maar zou toch kijken. Zonder één woord te vertellen nam ze haar telefoon en liep ze naar buiten, ze kwam terug binnen nog eens voelen zei ze. Daar trok ze opnieuw dat zelfde verwonderd gezicht « U gaat nu bevallen mevrouw » . Ik zei van: « Nee nee, geen ontsluiting, keizersnede eh », had het al allemaal opgegeven. « Toch niet mevrouw, ik ga een dokter zoeken want uw arts is bezig met keizersnede ».

Ze halen mij daar de eerste plezante die ze kunnen vinden. Die dokter komt binnen « Allé mevrouwtje, ik heb gehoord dat u het kot bijeen hebt geroepen. Hier bij mij wil ik u niet horen eh, wat wilt u van muziek dit dat ok ik kies wel. Goed luisteren naar mij want weet u wel niet wie ik ben den diene van A komt hier speciaal naartoe om bij mij bla bla bla… ». « Opschepper » denk ik dan.

Op dat ogenblik nog steeds vol ongeloof dat ik op twee uur tijd volledige ontsluiting had gekregen. Een aantal keer persen en mijn zoon was geboren, ze legde hem op mijn buik en kon zeker 20min van mijn spruit genieten terwijl de arts en vroedvrouw met de nageboorte bezig waren. Ze woog hem en veegde hem schoon en hup terug skin to skin voor 2 volledige uren op onze eigen kamer. Zalig die tijd alleen, ook de nazorg was geweldig. Ik kon de dag nadien naar huis want wou polyklinisch bevallen. Ook dat bleek geen probleem, er zou thuis een vroedvrouw komen voor nazorg en hulp bij borstvoeding. Alles verliep volgens plan en hoewel de dokters het anders hadden gewild ben ik zeer blij dat dit zonder epidurale of keizersnede is gegaan. Na één dag kon ik stappen en bewegen, dat was heerlijk.

#130 – Debora’s derde bevalling: het sterrenkijkertje

19 Fév

Mijn eerste twee kinderen zijn in het ziekenhuis geboren. Ik was zwanger van een nakomertje. Ik had reeds een zoon van 16 jaar en een dochter van 12 jaar. Omdat ik het niet fijn vond in het ziekenhuis te bevallen droomde ik ervan om deze keer thuis te bevallen. (In het ziekenhuis had ik weinig vrijheid, mocht niet rond wandelen wanneer ik wilde, moest plat op bed gaan liggen waardoor de weeën weg vielen, mocht de baby’s pas de volgende ochtend bij me hebben, enzovoort) Deze keer wilde ik het helemaal anders. En mijn wens kwam uit, ik kon gewoon thuis bevallen. De weeën begonnen in de vroege ochtend. Mijn zoon vertrok naar school en mijn dochter bleef thuis zodat ze de bevalling kon meemaken. Ik kon gewoon doen wat ik wilde, draaide rustige muziek die ik prachtig vond, liep door de kamer, rookte tussendoor een sigaretje, ik voelde me goed en vrij. Totaal anders dan in het ziekenhuis. De vroedvrouw had tijdens het onderzoek echter meteen in de gaten dat het een sterrenkijkertje was. Ze legde me precies uit wat dat was en zei me dat de bevalling daardoor langer zou duren. De vroedvrouw bleef bij me samen met haar stagiair. Zowel ik, de papa als mijn dochter kregen enorm veel informatie! Daardoor had ik helemaal het gevoel dat dit mijn bevalling was. In het ziekenhuis krijg je al die informatie niet waardoor je je een stuk machtelozer voelt en het gevoel hebt dat de bevalling je overkomt. Nu was dat heel anders, dit was echt mijn bevalling. Wat later kwamen er nog twee vrouwelijke artsen bij ook. Het was een zeer gezellige sfeer. Mijn muziek draaide, ik lag op een bed in de woonkamer, of zat op een stoel aan tafel, de sfeer was zeer ontspannen en de dokters, mijn partner en de vroedvrouw waren gezellig rustig aan het babbelen. Mijn dochter werd overal bij betrokken. Mijn partner heeft zelfs nog spaghetti gemaakt voor iedereen.

Maar toen kwamen de laatste paar uren voor de bevalling eraan. Ik had bijna volledige opening maar de baby lag nog steeds helemaal verkeerd en kon zo niet geboren worden. Eerst moest de baby zich nog helemaal draaien en dat gebeurde beetje bij beetje tijdens de weeën. Eerst probeerde de arts tijdens een wee de baby te laten draaien door op mijn buik te duwen. Dat was zo erg pijnlijk dat ik dacht dat ik dood ging. Toen moest ik de weeën op mijn zijkant gaan opvangen, zodat de baby zich zelf zou draaien. Ik wilde sterven, ik kreeg geen lucht meer van de pijn, voelde me alsof ik gemarteld werd. Ik wist niet dat er een pijn bestaat die zo extreem erg is, zo vreselijk erg dat je smeekt om te mogen sterven. Het was een echte horror. Toen ik eindelijk mocht persen wilde ik maar één ding, zo vlug mogelijk bevallen. Ik perste alsof mijn leven er vanaf hing, want zo voelde het ook. Na twee persweeën was de baby geboren, vlak voor middernacht. Omdat het bloeden echter niet stopte kreeg ik een spuit om de naweeën te versterken. De pijn bleef dus maar doorgaan, er kwam geen einde aan. Op dat moment had ik zelfs geen behoefte om de baby te zien want ik kon het niet meer aan. Ik kon de pijn niet langer meer aan. Helaas bleef de pijn de hele nacht doorgaan, alsof ik nog steeds weeën had. Ik moest overgeven van de pijn en was compleet uitgeput. Ook de volgende twee dagen kwam de pijn steeds weer heel heftig opzetten. Het bezoek kwam maar ik was geen gelukkige kraamvrouw die met een stralende lach op een roze wolk zat. Ik was kapot, had pijn, was uitgeput en zwaar onder de indruk van de pijn die ik ervaren had tijdens de bevalling. Het was gewoon traumatisch, ik had liever niet geweten dat een dergelijke pijn bestaat! Nee, dat wilde ik gewoon niet weten, het maakte me bang en wanhopig, het woord “marteling” wat je in het nieuws hoort kreeg ineens een andere betekenis voor me. Ik kon het niet van me afzetten en elke keer als ik aan die pijn dacht moest ik huilen. En elke keer als ik terug dacht aan het moment na de bevalling, dat ik de behoefte niet eens had om mijn baby te zien voelde ik me vreselijk schuldig. Meer dan een jaar kwam het elke dag opnieuw in mijn herinnering op. Ik kon het moeilijk verwerken en terwijl ik vroeger niets liever zag dan bevallingen op tv, zapte ik nu vlug weg. Ik wilde er niet meer aan denken, helemaal niet. Pas na dik een jaar kon ik het beetje bij beetje een plaats geven en het los gaan laten, mede door veel te lezen over “bevallen van een sterrenkijkertje”. Het is intussen bijna 11 jaar geleden maar helemaal vergeten ben ik het nooit meer. Het woord “ondraaglijke pijn” heeft sinds die dag een andere betekenis voor me gekregen.

Toch zou ik anderen nog steeds een thuisbevalling aanraden. Omdat het een veel intiemer gebeuren is en de begeleiding tijdens de bevalling en tijdens de kraamperiode zo ontzettend veel beter is. Ook voor de baby, die pas de volgende ochtend het eerste badje krijgt, meteen in een verwarmde doek bij de mama aan de borst mag liggen. 🙂

#129 – Debora’s eerste bevalling 1986

19 Fév

Ik was 19 toen ik voor het eerst zwanger was. Doordat ik in een zeer conservatief gezin opgroeide als dochter van een dominee was dit een echte schande. (we spreken dan over het jaar 1986) Ik heb mijn zwangerschap 9 maanden verborgen gehouden, buiten enkele mensen wist niemand dat ik zwanger was. Toen de weeën kwamen wist ik niet echt wat me overkwam. De hele dag heb ik pijn gehad en pas toen het ondraaglijk werd heb ik me naar het ziekenhuis laten brengen, ik had inmiddels 7 cm opening. Mijn eigen gynaecoloog had een vrije dag dus ben ik bevallen met een gynaecoloog die ik niet kende maar hij deed dat enorm goed. Helaas kreeg ik na de bevalling geen steun, informatie of hulp van het ziekenhuispersoneel. Ik werd met mijn baby aan mijn lot overgelaten en voelde me vreselijk onzeker. Bovendien was het personeel sterk tegen borstvoeding gekant. Ik wilde echter borstvoeding geven maar had nog geen ervaring en men weigerde me te helpen. Mijn zoontje huilde zo erg en pakte de tepel niet en ik voelde me steeds onzekerder worden. De verpleegster kwam toen binnen en pakte mijn zoontje uit mijn armen en gaf hem tegen mijn wil een flesje. Ik keek en zag mijn zoontje gulzig van het flesje drinken. Het ergste vond ik dat ze tegen mijn zoontje zei: “Dat is wat je wil hé, klein ventje. Dat is beter hé.” Toen ze de kamer weer verliet heb ik liggen huilen. Toch wilde ik niet opgeven, ik wilde borstvoedig geven omdat het zoveel gezonder is voor de baby. Gelukkig kwam er een nonnetje op mijn kamer die vaak haar ronde deed in dat Katholiek ziekenhuis. Ze kwam bij me zitten en legde mijn zoontje aan mijn borst, ze legde me heel geduldig uit waar ik op moest letten, gaf me heel veel tips… Zo leerde ze me dat ik met de borst zijn wangetje kon aanraken en dat hij dan zijn mondje zou draaien, of dat ik enkele druppels melk kon laten komen omdat de baby dan eerder zou drinken, ze leerde me hoe ik de baby best kon vasthouden tijdens de voeding en nog veel meer advies gaf ze me. Dankzij haar lukte het toen wel en is de borstvoeding goed op gang gekomen. Maar de kwetsende houding en woorden van het verplegend personeel ben ik nooit meer vergeten! Dan voel je je pas eenzaam.

(Wordt vervolgd met het verhaal van mijn jongste – een sterrenkijkertje)

#48 Bloem – België

5 Fév

Mijn eerste zwangerschap liet ik me begeleiden door een vroedvrouwenteam. Het was mijn droom om thuis te bevallen. Ik wou een natuurlijke bevalling zonder onnodige ingrepen. Mijn man was in de eerste plaats niet te vinden voor een thuisbevalling, maar na enkele consultaties bij de vroedvrouw was hij er ook helemaal voor. De maandelijkse afspraken met de vroedvrouw waren heel leuk. Ze nam haar tijd (een uur!) voor zowel de baby als de mama én de papa. We waren totaal niet bang en zagen het volledig zitten om natuurlijk te bevallen.

Maar dan op 5 mei 2008, 5 weken te vroeg, brak mijn water om 00u. Ik was in paniek en heel verdrietig omdat ik mijn droom om met een vroedvrouw en thuis te bevallen in het water zag vallen.
We zijn toen naar het plaatselijk ziekenhuis gereden om te checken of alles ok was. Meteen aan de monitor en er werd gevoeld: 1 cm ontsluiting. Terug naar huis, want hier wou ik zeker niet bevallen. Ik verkoos een babyvriendelijk ziekenhuis.

We zijn dan terug naar huis gegaan en ondertussen begonnen de weeën om het kwartier te komen, maar ze waren nog goed uit te houden. Toen zijn we nog even gaan slapen, met goed opvangbare lichte weeën om het kwartier.
Om 8u waren de weeën heel hevig en om de 5 minuten en zijn we met dubbele pinkers in de ochtendspits op de pechstrook naar het ziekenhuis. Een helse rit van 3 kwartier!. De vroedvrouw is ook naar daar gekomen, maar zij mocht niets doen omdat het 5 weken te vroeg was.

In het ziekenhuis werd ik meteen aan de monitor gelegd en kreeg ik een baxter met AB tegen streptococcen. Die monitor heb ik meteen geweigerd, want ik wist niet waar te kruipen om de weeën op te vangen en wilde vooral bewegen. Dus checkte de vroedvrouw geregeld de hartslag van de baby met een doptone.

Kort nadien had ik al persdrang en werd de gynaecoloog opgeroepen. Van hem MOEST ik op mijn rug met mijn benen in de beugels gaan liggen!?. Het persen leek eeuwen te duren! Ik wou graag rechtop gaan zitten omdat ik mij daar beter bij voelde, maar dat mocht niet van de gynaecoloog!??

Ook moest ik 3 keer persen in 1 wee!? Ook al was de wee gedaan? ??Dat voelde heel onnatuurlijk.
Na meer dan een uur persen vroeg de gyn hoe lang ik al aan het persen was. Mijn vroedvrouw heeft toen gelogen dat het nog geen uur was; en gelukkig, want anders zou hij er standaard de zuiger hebben opgezet?? En nog geen kwartiertje later werd ons zoontje geboren nadat ik heb moeten brullen van niet te knippen! Want de gyn had al een schaar vast!??

Ik had een klein scheurtje met amper 3 draadjes!
Ik was heel blij dat het uiteindelijk toch allemaal natuurlijk gegaan is, ben heel fier dat het zonder epidurale gelukt is en hou er een heel goed gevoel aan over.

Ons zoontje werd direct op mijn buik gelegd en daar heeft hij zeker een uur gelegen, zalig! Daar heeft hij ook meteen mogen drinken. Hij heeft 2 weken in de couveuze gelegen. Daar heb ik een super begeleiding gekregen door de vroedvrouwen. Aangezien zijn zuigreflex nog niet zo goed was heb ik deels afgekolfd en heeft hij via een maagsonde mijn moedermelk gekregen. Na veel aanleggen en doorzetten dronk hij uiteindelijk na 2 weken genoeg zelfstandig uit de borst.

# 38 – Christine – België

31 Jan
Ik ben Christine en mama van 3 kindjes.
Bij mijn eerste kindje ben ik in het ziekenhuis bevallen en is mij serum en epidurale opgedrongen, ben ik geknipt, baby maar even op de buik gehad, navelstreng direct over geknipt enz… Toen wist ik niet beter.
Toen ik in verwachting was van mijn tweede kindje wilde graag mijn moeder ook bij de bevalling aanwezig zijn. Na zelf 5 kinderen gebaard te hebben wou ze zelf eens zien hoe het geboren word. Ik en mijn man vonden dit ok. Maar het ziekenhuis vond dit niet ok en het mocht niet.
In de 8ste maand ben ik dan beginnen surfen op het net achter info. Toen kwam ik uit bij thuisbevallingen, meer over gelezen, en uiteindelijk een goede vroedvrouw gevonden. Het plan was thuis bevallen. Spijtig genoeg gooide meconium roet in het eten. Dus dan zijn we naar een ander ziekenhuis getrokken waar mijn moeder erbij mocht zijn. Hier ben ik volledig natuurlijk bevallen. Enige nadelen: mijn vroedvrouw mocht de bevalling niet verder doen, ik had zeer goede persweeën op mijn zij en de gynaecoloog zei dat ik nu op de bevallingstafel moest gaan liggen. Ik wilde dat niet want ik had al persdrang en lag goed zo. Op aandringen van de gynaecoloog toch op de tafel geklommen. Toen ontdekte ik dat ik plots geen persweeën meer had. Ik heb een uur geperst zoals bij de eerste waarbij de vroedvrouw net als bij de eerste op mijn buik mee duwde. Gevolg: scheurtje. Baby maar even vast mogen houden, navelstreng direct over geknipt en ze waren er weer mee lopen het kamertje erlangs zoals bij de eerste.
Bij de derde wilde ik dit allemaal niet meer. Dus weer het plan van thuis te bevallen en hopen dat het dit keer zou lukken. Ik had weer pech. Terug meconium. Ik wilde per se dat mijn vroedvrouw de bevalling mocht doen want ik heb dat heel erg gevonden bij de tweede, dat er een vreemde man tussen mijn benen stond, en ik wilde in de houding bevallen dat ik zelf wilde. Dus had mijn vroedvrouw terug gebeld naar het ziekenhuis waar ik van de tweede ben bevallen. Zij had mijn wensen gezegd en zij kreeg als antwoord dat dat niet ging…
Ik was heel teleurgesteld en mijn vroedvrouw heeft dan naar haar gynaecoloog gebeld die in een ziekenhuis in Antwerpen werkt. Daar mocht ik wel mijn goesting doen. Wij hebben een uur gereden naar dat ziekenhuis. De pech was dat mijn weeën niet vlotte dus er zat niets anders op dan serum te nemen. Maar mijn vroedvrouw mocht de bevalling niet verder doen als ik epidurale nam. Ik kon wel janken. Ik heb dat een half uur uitgehouden tot een andere vroedvrouw zei dat mijn vroedvrouw de bevalling mocht verder doen als ik epidurale nam. Dus epidurale genomen, nog een half uur op moeten wachten.
Uiteindelijk ben ik bevallen op handen en knieën en was ze na 18 min persen geboren. Een heel verschil met een uur. Niets gescheurd en ze was de zwaarste van de 3. De navelstreng is mooi uitgeklopt en dan pas doorgeknipt en ik heb ze onmiddelijk mogen aanleggen aan de borst. Ze is daarna gemeten en gewogen bij mij op bed door mijn vroedvrouw. Ik heb zelf kunnen voelen aan de navelstreng die klopte 🙂
Enige minpuntje vond ik dat de kinderarts het tongriempje niet heeft gecontroleerd. Wij hebben een uur kunnen wachten op de kinderarts want mijn man wou net het papier tekenen om op eigen risico naar huis te vertrekken toen ze binnen kwam. Alles heeft ze na gekeken behalve dat. Na 2,5 week met pijn te voeden zijn we achter het probleem gekomen. Ik heb eigenlijk bij de derde een thuisbevalling in het ziekenhuis gehad :-). Zo zou het moeten vind ik.
Bij de tweede had ik problemen met aanleggen en er is toen niemand komen helpen. Ik vond dat uurtje rijden wel de moeite. Het is spijtig en zou normaal niet mogen maar als ik bij de eerste wist wat ik nu weet zou ik het bij de eerste ook zo gedaan hebben, en bij de tweede ook.

#32 L.S. – 2008 – 2012

30 Jan
Hoewel ik in een geboortehuis wilde bevallen, overtuigde mijn man me om naar het ziekenhuis te gaan voor ons eerste kind. Het was toch gemakkelijker zo…
De eerste maanden van mijn zwangerschap waren stralend, mijn kindje was zeer gewenst en ik was in de wolken met mijn veranderende lichaam. De eerste controle in België (wij wonen in het buitenland) was dan ook pas op 18 weken. Ik werd ook aangeraden de OGTT te doen en werd teruggeroepen.
Ik was twee puntjes boven de toegelaten waardes, dus: op controle bij de diabetoloog. Mijn gynaecoloog vod het er eigenlijk een beetje over en zei me dat ik – was ik vijf jaar eerder gekomen – er zeker door was geweest. Maar ja, « algemeen ziekenhuisbeleid ».
Ik moest de vingerprik doen, maar zat algauw, zelfs met een aangepast dieet, boven de waardes. Insuline dus.
De volgende maanden prikte ik 7x daags in mijn vinger en stak ik drie keer per dag een naald in mijn buik. Op het einde zelfs vier keer. Het plezier was eraf. Voortaan dacht ik enkel aan mijn voeding, aan geen pieken maken…
De diabetologe had gezegd dat gestationele diabetes vaak een inductie werd, dus ik was erop gebrand de waardes normaal te houden, want ik wou een normale bevalling.
Op zeven maand kwam ik terug naar België. Mijn glycemische waardes waren perfect. Naar het einde van mijn zwangerschap begon ik zelfs Vietnamese kippenbouillon te eten als ontbijt om zeker niet te pieken. Ik was overtuigd de inductie te vermijden. Tot ik terug op controle ging bij de gynaecologie (een andere, die zich bezighield met GD). Het verdict: « Inductie »
« Maar ik heb nergens pieken, mijn waardes zijn perfect… »
« Algemeen ziekenhuisbeleid. »
« Maar kan ik daar dan niks aan doen? »
« Neen. »
De bevalling verliep goed, maar erna had ik hevige bloedingen. De vroedvrouwen in de kraamkliniek waren echter heel behulpzaam en vriendelijk.
Mijn dochter werd geboren in Juni 2008
Voor mijn tweede zwangerschap wist ik: niet meer in het ziekenhuis!
Ik ging dus op zoek naar vroedvrouwen, gedurende de drie jaar tussen mijn twee kindjes.
Ik schreef ze allemaal aan, eerlijk mijn verhaal vertellend… En had dan toch een praktijk gevonden.
Ik vertelde ze vanaf de introductiemail mijn wensen, mijn voorgeschiedenis, mijn situatie (verblijvend in het buitenland).
Ik ging op controle bij deze vroedvrouwen en het klikte meteen… Er was een jongere en een oudere. De oudere voelde aan als thuiskomen, de jongere vond ik wat minder, maar nog altijd heel sympathiek.
Ik belde ze regelmatig en stuurde mijn onderzoeksresultaten op – vanuit het buitenland – via mail.
Op de mails kreeg ik nauwelijks antwoord en dus moest ik keer op keer bellen.
Toen ik terug in België kwam zou ik op controle gaan, maar die controle werd afgezegd. En dan kreeg ik telefoon: of ik toch niet nog eens die en die test zou doen. Ok, al was dat niet wat er afgesproken was.
Weer telefoon: « We voelen ons hier toch niet goed bij. We vinden dat we je niet genoeg kennen. Als je baby te zwaar is, dan krijgt hij schouderdystosie en dan is het te laat, dan verliezen we jou of je kind. »
Ik heb hen dan gemaild dat ik geen vertrouwen meer had in hen en ik de bevalling niet met hen wou doen. Een lauw ok was wat ik terugkreeg. Ik was toen 37 weken zwanger.
Mijn zoon gaf geen reactie bij de geboorte en werd in de couveuse gelegd. Ik mocht hem niet aanraken… dat zou hem ‘overstimuleren’. Ik wou borstvoeding geven, net als bij mijn dochter, maar dat konden ze dan niet monitoren, dus ze gaven hem flesvoeding, zonder mijn toestemming.
Zie maar dat je genoeg kan pompen, zeiden ze, dan kunnen we hem jou melk geven.
Al had ik doorheen de ganse zwangerschap mijn dochter borstvoeding blijven geven, de eerste dagen ging het pompen niet vanzelf. Ik huilde, ik vloekte, ik zag het allemaal niet meer zitten. Ik zat daar alleen op mijn kamertje terwijl mijn zoon alleen in zijn bakje lag en ik niet aan hem mocht komen.
Ik had de vroedvrouwen gezegd mij te komen halen als hij huilde, maar hoorde na de eerste nacht dat hij ‘oncontroleerbaar’ had gehuild gedurende een uur. Niemand was mij komen wekken.
Dag twee had ik toch mijn zoon kunnen vasthouden en oh wonder: het deed hem goed. ‘Laten we dat dan wat vaker proberen’. Echter elke keer er aflossing van de wacht was moest ik opnieuw vechten om mijn zoon te kunnen houden. Opnieuw vechten om hem aan de borst te kunnen leggen en geen flesjes tussenin te geven.
Elke keer ging ik op mijn kamer huilen, alleen… er was te weinig personeel en ze hadden geen tijd om even een praatje te maken. De vierde dag kon ik me niet meer sterk houden en begon ik te huilen aan de couveuse.
Vier vroedvrouwen liepen langs.
De laatste kwam even bij me staan. « Moeilijk he, als het niet gaat hoe je het gedroomd hebt. » En ze was weer weg.
Niemand kwam me vragen hoe het ging. Ik ben nu, meer dan een jaar verder nog moeizaam aan het bekomen van mijn postnatale depressie.
Mijn zoon is geboren in januari 2012.

#31 Claudia – België

30 Jan

Ik ben in België bevallen:

mijn eerste bevalling was voor mij traumatisch en als ik verhalen van anderen om mij heen hoor en lees dan blijken velen de klassieke ziekenhuisaanpak normaal te vinden, maar ik ben blij dat ik nadien anders ervaren heb en ik wist dat het natuurlijker kon, maar zonder mijn gouden (zelfstandige) vroedvrouw zou ik nooit de ervaringen van mijn thuisbevalling en een mooie ingeleide derde bevalling (in een – ander – ziekenhuis) gehad hebben.

De vreselijke ziekenhuisvroedvrouw die mijn eerste bevalling deed die heeft mijn heiligbeen geramd zodat ik jaren met onnodige pijn heb gelopen en nu een zwak punt bij heb waarmee ik om de zoveel tijd mee naar osteopaten kan blijven lopen. Hun uitleg over borstvoeding was ook benedenmaats en ik had het geluk dat alles toen vlot verliep en dat ik koppig genoeg was om mijn eigen gevoel te volgen ipv mee te gaan in hun (10 verschillende verpleegsters en vroedvrouwen op 1 dag met elkaar tegensprekende) adviezen.

Ik ben dus wel eens negatief over ziekenhuisvroedvrouwen – ik ben echt van mening dat een bevalling beter door iemand begeleid kan worden die je al kent en waar je een vertrouwensband mee hebt opgebouwd. Dat kan ik niet met ziekenhuispersoneel. Anderen kunnen dat misschien wel, maar ik ben persoonlijk veel beter af met een eigen vroedvrouw.

#18 Stefanie

29 Jan

Het is nu toch al een 15 jaar geleden, en ik was ook nog bitterjong 17 jaar toen ik zwanger werd. Even een grote schok maar toch blij met dat kleine wondertje. En super blij toen we te horen kregen dat het een meisje was. Ik had nooit geen klachten en had een super zwangerschap, tot ik op 32 weken op controle ging en te horen kreeg dat ik naar een ander ziekenhuis moest (waar ik de naam niet ga van noemen) omdat hij vond dat het hoofdje te klein was en de exacte geboortedatum niet kon zeggen.

Daar echter kreeg ik te horen dat men kindje niet levensvatbaar ging zijn omdat ze zwaar misvormd was aan haar hoofdje.

Haar hersentjes waren niet gesplitst bij de eerste weken zwangerschap en had daardoor maar 1 oogje en maar een half mondje. Ook werd er direct bij gezegd dat baby’s met deze aandoening niet geholpen worden en dat het wachten is tot ze sterven. Je hebt vechtertjes die toch een dag of twee dagen blijven leven. En ik was nog jong genoeg hé, ik kon nog kinderen krijgen, gelijk dat dat de pijn verzacht. Allemaal sureeël wat je te horen kreeg.
Een grote schok voor men partner en mezelf, ik mocht kiezen de zwangerschap uitdoen of me laten opnemen om het kindje te
laten geboren worden. Eerste keuze was ze nog zolang mogelijk bij me te houden, maar na een dag of twee werd het al duidelijk
dat dit me emotioneel veel te zwaar ging zijn. Ik heb dan gekozen voor de opname, mijn vaste gynaecoloog had ik niet meer gezien sedert mijn doorverwijzing en heb ik ook niet gezien bij de bevalling, die had plots verlof.
Daar lig je dan en geen vertrouwd gezicht enkel men partner die ook al niet goed wist wat er ging gebeuren. Ik heb wel een super goei stagiairke gehad die af en toe eens kwam kijken. Ik heb een zware epidurale gekregen om zeker niet teveel af te zien dat vond ik heel positief.
Na drie uurtjes was het al zover met men benen afgedekt heb ik men dochtertje ter wereld gebracht. Ze is direct weggebracht ik heb ze nooit gezien dat mocht niet.
Daarna ben ik naar de kraamafdeling gebracht, gelukkig in een kamer alleen maar toch hoorde je de babytjes in de andere kamers huilen. Na een kwartiertje zijn ze komen vertellen dat men engeltje ons had verlaten. Gelukkig heeft ze niet te veel moeten afzien.
Een paar uurtjes later komt een verpleegster binnen en wenst me proficiat en vraagt of het een jongetje of een meisje is geworden en of ze in de couveuze ligt. Ik heb haar vlak af gezegd: men kind is dood. Oei ja sorry. Goed het personeel gebrieft waarschijnlijk, ik was nochtans op afspraak binnengekomen.
Elke dag de plaatsvervangend gynaecoloog op bezoek gehad die vroeg of het ging,  geen enkele keer een psycholoog of ook maar één of andere hulp omdat allemaal op 17 jarige leeftijd te verwerken. Ik heb geen echt afscheid kunnen nemen van men kleine meisje die we Jucintha hebben genoemd. We hebben geen dienst gehouden ook niet ik was ook niet klaar om ze los te laten. Tot op de dag van vandaag zit ik nog met veel vragen hoe het kan dat mijn gynaecoloog deze zware misvorming niet heeft opgemerkt eerder in de zwangerschap. Niet dat het te genezen was maar ik had de zwangerschap ook eerder kunnen beeindigen. Hoe het kan dat je geen steun krijgt bij het verwerkingsproces ??????
5 maandjes later waren we blij te vernemen dat we opnieuw zwanger waren, ik heb mij een andere gynaecoloog genomen en een ander ziekenhuis. Wij zijn trotse ouders geworden van een gezonde zoon 3.150 gr en 48 cm.
Ik heb later nog men weerslag gehad en ben depressief geworden, gelukkig had ik een goeie huisarts en die heeft me er bovenop gekregen…
Met mij gaat het nu super en na 14 jaar denken men nieuwe partner en ik terug aan kindjes je denkt toch altijd nog aan het verleden, maar het heeft gelukkig geen invloed op mijn beslissing.