Archive | België RSS feed for this section

#244 – Katrien: een ziekenhuisbevalling in 2007 en een mooie thuisbevalling in 2012

14 Mar

Thijs werd thuis geboren. Een waaier van reacties wordt door dat zinnetje uitgelokt. Variërend van “dat zou niets voor mij zijn” over “respect, dat je dat kon” tot “je bent geschift dat je zo’n risico’s neemt” in vele variaties. Of het ongelovige “en was dat de bedoeling?!”…

Al deze reacties vertellen me vooral dat niemand het waarom van onze keuze begrijpt, en dat ook niemand een correct beeld heeft van hoe dat dan precies gaat, zo’n thuisbevalling. Thuis bevallen is duidelijk ongewoon voor de meeste mensen hier. Hoe ongewoon werd ons pas duidelijk bij aangifte van Thijs op de gemeente: het was de eerste aangifte van een thuis geboren kindje in twee jaar tijd. Gelukkig waren er ook een aantal mensen die onze keuze begrepen en/of respecteren. Want zo’n mensen heb je rond je nodig bij een thuisbevalling.

Wij hadden zo onze redenen om voor een thuisbevalling te kiezen, en dat was niet om onze durf te bewijzen, speciaal te doen of omdat we niet tijdig in het ziekenhuis geraakt waren.

Thijs is ons tweede kindje. Ruim 4 jaar eerder kondigden weeën de geboorte van zijn grote zus Floor aan. Ik had toen wel wat verhalen gelezen over thuisbevallingen, maar had die denkpiste voor ons nooit ernstig genomen: ons huis was toen klein en onhandig, moeilijk gelijkmatig te verwarmen. Onzeker over die eerste bevalling, was ik er bovendien van overtuigd dat ik me in het ziekenhuis veiligst zou voelen, omringd door de best mogelijke zorg. Mijn eerste kindje is dus in het ziekenhuis geboren.

Ons eerste kind heeft ons veranderd. We leerden dat iedereen zijn mening heeft over hoe jij je baby moet voeden, laten slapen, … En ongewild kregen we net als alle jonge ouders een hoop (vaak tegenstrijdige) adviezen. Het leek onmogelijk de juiste keuzes te maken op basis van al dat advies, dus zijn we op zoek gegaan naar beter betrouwbare informatie. We leerden ons gevoel te vertrouwen. En soms ook “experts” te wantrouwen, zoals bijvoorbeeld over borstvoeding. Floor heeft moekesmelk gedronken tot ergens tussen haar 3e en 4e verjaardag, en daar hebben wij samen alleen maar voordeel aan gehad. De goedbedoelde maar foutieve adviezen leerden we naast ons neerleggen. Floor heeft zelf bepaald wanneer ze stopte en daar hadden we allemaal vrede mee.

Zwanger van ons tweede kindje las ik het boek “Veilig bevallen” van Beatrijs Smulders. Hoe meer ik las, hoe meer ik inzag dat ik me bij die eerste ziekenhuisbevalling helemaal niet veilig gevoeld had. Wat ik me herinnerde was de zeer oncomfortabele aankomst laat in de avond (de bel aan de spoeddienst deed het niet), behandeld worden als een medisch probleem (lavement, schaamhaar scheren, aan de monitor, wat later verplichte ruglig, stilvallende weeën, baxter, geduw op mijn buik, een grote knip, veel bloedverlies). Ik herinnerde me tegenstrijdige adviezen van verschillende shiften vroedvrouwen tijdens de bevalling en de daaropvolgende dagen. Een smal bed, waardoor het veiligst leek dat pasgeboren kindje in een glazen kooitje te steken in plaats van knus bij mij.

Al lezend werd overduidelijk: als het kan wil ik het deze keer anders. Daarom zochten we ondersteuning, andere dan de standaard gynaecoloog-ziekenhuis ondersteuning. We leerden een geweldig team vroedvrouwen kennen. En voor het eerst hadden we het gevoel dat iemand bereid was naar onze wensen en zorgen te luisteren, in plaats van ons een visie op de dringen. Het idee dat we tijdens de bevalling iemand bij ons zouden hebben die we al kenden en vertrouwden, en dat van zodra we wilden tot het einde, sprak ons enorm aan. We woonden ondertussen in een ruimere, comfortabele woning, op nog geen 10 minuten van het ziekenhuis, waardoor ook een thuisbevalling tot onze mogelijkheden hoorde. Mijn ouders, onze buren, waren meer dan bereid ons tijdens de kraamtijd te helpen en gelukkig was onze huisarts ook enthousiast. De gynaecoloog was dat absoluut niet, vermoedelijk was ze ook geschokt dat iemand het waagde buiten de door haar uitgezette lijntjes te kleuren. Maar we maakten ons huis toch klaar voor een thuisbevalling (steriele doeken, zetelbescherming, bed beneden …) , we maakten onze dochter klaar voor een thuisbevalling (door zo eerlijk mogelijk te vertellen dat pijn en bloed nodig zijn om een kindje geboren te laten worden), we maakten duidelijke afspraken met de buren (om onze dochter op te vangen indien nodig), met de huisarts (om antibiotica toe te dienen indien nodig), de vroedvrouwen maakten afspraken met het ziekenhuis (om ons daar verder te kunnen begeleiden als een hospitalisatie nodig zou blijken).

We waren er klaar voor. En toen kondigde Thijs zijn geboorte aan. Eerst een tijdje met erg onregelmatige weeën, die mijn dochter algauw leerde herkennen: “Moeke, je hebt weer een wee zeker?” Een nachtje slecht geslapen, nadien weer even rust. Toen de weeën opnieuw startten, ben ik zo veel mogelijk gaan bewegen: wandelen, wieden, … Met het gewenste resultaat: in de loop van de namiddag kwam er wat regelmaat in, na het avondeten had ik telkens maar enkele minuten rust meer. Ook Floortje voelde dat het menens was, ze werd door mijn man in bed gestoken met de wetenschap dat er die nacht een baby’tje geboren zou worden. Ook de buren beseften dat het zover was, aangezien ik verschillende weeën buiten hangend aan de hangmat opgevangen had. Het opvangen van de weeën ging prima, het gaf me rust te weten dat ik al was waar ik moest zijn, dat ik niet moest nadenken over de vraag of het nu al tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Rond 9u ’s avonds kwam de vroedvrouw langs en die besloot meteen te blijven. Haar aanwezigheid was geruststellend, zonder onnodig ingrijpen, ik bepaalde het ritme. Af en toe werden de harttonen gecontroleerd, maar aangezien alles prima klonk, bleef het daarbij. Mijn man en de vroedvrouw werkten als een team, ze hadden maar een half woord nodig om te weten wat ik nodig had. Gelukkig maar, want algauw kon ik ook niet veel meer zeggen.

Ik heb geroepen, gebruld en soms gejammerd. Ik had na enkele uren pijn geen besef meer van tijd of plaats, ik besefte amper dat ons kindje op komst was, maar geen enkel moment wou ik naar het ziekenhuis. Het grootste moment van wanhoop was rond 4 uur ’s nachts. De weeën bleven komen, de ene houding deed nog meer pijn dan de andere, en hoewel ik volledige ontsluiting had en zelf ook het hoofdje kon voelen met mijn vingertoppen, bleven persweeën uit. Op dat moment was ook de tweede vroedvrouw er al. Ook Floor kwam even kijken hoe het met me ging. Daardoor heb ik me even ingehouden, op dat moment moeilijk, maar achteraf gezien heeft dat me misschien even op adem laten komen. In ieder geval ben ik daarna toch mee beginnen persen, zoekend haar een houding die ik kon houden. Op de wc zitten, op mijn knieën leunend op de zetel met hoofd en armen, … niets ging nog vlot. Liggen kon ik niet langer dan een seconde, hurken niet langer dan een halve minuut, ik zakte gewoon door mijn benen. Uiteindelijk belandde ik op de schoot van mijn man, die zelf met zijn benen open in de zetel zat. En toen voelde ik plots dat kindje in mij verder schuiven. Plots besefte ik terug waar ik mee bezig was. Plots vond ik terug de kracht om te blijven duwen. Aangemoedigd door drie supporters (mijn man en de vroedvrouwen), legde Thijs het laatste stukje weg af naar de buitenwereld.

Na een uur persen was hij daar, om half 6, het werd net terug licht. Ik leunde achterover op mijn man, Thijs op mijn buik, wachtend op de nageboorte die zonder problemen kwam. Ondertussen hadden we al eens gepiept onder de handdoek. Een jongetje! Hoe heerlijk om dat zelf te mogen ontdekken! Welkom Thijs!

Een kwartiertje later, de ene vroedvrouw was net de scheur aan het hechten die ik opgelopen had, terwijl de andere de placenta controleerde, vond Floor dat ze lang genoeg had gewacht. Met een gevat “jullie zijn mij toch niet vergeten hé?” kwam ze ons op onze plicht wijzen, ze moest tenslotte ook kennismaken met de nieuwe aanwinst in ons gezin. Na even bestuderen concludeerde ze dat het een broer was, de placenta werd mee gekeurd (“net een boompje, zo met de navelstreng er nog aan”), en EINDELIJK mocht ze dan ook zijn naam weten. En toen kroop ze trots mee met moeke en broer in bed. Thijs lag ondertussen zalig te genieten van zijn eerste slokjes moedermelk.

De vroedvrouwen zorgden ervoor dat ik met Thijs comfortabel geïnstalleerd was, aten gezellig nog een stukje honingmeloen mee en vertrokken toen ze zich ervan verzekerd hadden dat alles in orde was. Heel de tijd hebben ze langs de zijlijn gewaakt over de veiligheid van mij en mijn kind, maar ze hebben enkel ingegrepen als het echt moest. Ik voelde mij veilig, maar geen medisch probleem.

Elke dag kwam één van de vroedvrouwen eens langs om te kijken of alles goed ging, om de nodige documenten in orde te maken, even na te praten over de wonderlijke gebeurtenissen… Stuk voor stuk gezellige momenten die ons deugd deden. In grote tegenstelling tot de dagen in het ziekenhuis na mijn eerste bevalling ging alles nu heel vanzelfsprekend. Ik had veel minder bloed verloren, recupereerde sneller, werd niet om de haverklap lastig gevallen, Thomas moest niet pendelen tussen thuis en het ziekenhuis, de scheur genas veel makkelijker dan de knip van 4 jaar geleden. Mijn ouders kookten de eerste weken elke dag mee voor ons, kwamen geregeld hun kleinzoon bewonderen, en staken dan ook wel eens een wasmachine in of gingen met de stofzuiger rond. Ik was ontspannen, kon mijn aandacht volledig op Thijs richten en ik genoot ervan.

Thijs is thuis geboren. En daar hangen nu zo veel mooie herinneringen aan vast, dat ik het bij een volgend kindje absoluut opnieuw zou willen.

Katrien, moeke van Thijs en Floor

De thuisbevalling van Hanne – België

10 Fév

Al in het prille begin wist ik wat ik wilde : een thuisbevalling !
Ik zou er alles voor over hebben om een ziekenhuisbevalling uit te sluiten. Al de verhalen errond, al de vreemde mensen rondom je die je vertellen wat je moet doen en vooral wat je niet mag doen, het pushen voor een epidurale, neen hoor, niet voor mij.
Een thuisbevalling die werd uitgevoerd op eigen kracht, met mensen rondom me die ik vertrouwde, dat wilde ik.

Doorheen mijn hele zwangerschap werd ik begeleid door mijn eigen zus, die zelfstandig vroedvrouw was, en door nog een extern team van zelfstandige vroedvrouwen.
Ook koos ik voor een gynaecoloog die mij niet veroordeelde voor mijn keuze, integendeel, ik kreeg steun langs vele kanten.

En toen was het zover. De weeën startten om 6u ’s ochtends na een heerlijke nachtrust, waarna ik na een paar uurtjes werd bijgestaan door mijn hoogstpersoonlijke vroedvrouw.
Alles kon verlopen volgens mijn ritme en ik kon mij concentreren op mijn gevoelens. Niets moest, alles mocht.
Een zwembad werd in het midden van de eetkamer geplaatst waarna ik werkelijk nog kon ontspannen tussen de weeën door en half in een trancetoestand.
Zowel mijn man als mijn zus deden hun uiterste best om het mij zo comfortabel mogelijk te maken in deze toestand.
Na acht uur weeën opvangen werd mij verteld dat ik enkel het laatste stukje baarmoederhals nog moest wegwerken en daarna zou het “echte” werk beginnen.
Als ik op mijn knieën zou gaan zitten zou dit sneller vooruit gaan, en ook dit was correct.
Plots kwamen er oerkrachten naar boven waarvan ik zelfs geen idee had vanwaar deze kwamen.
Heel helder in mijn hoofd en enorm geconcentreerd begon ik aan mijn persweeën en ook dit mocht ik op mijn eigen tempo aangaan.
Volledig in het midden van mijn zwembadje op mijn knieën heb ik mijn zoontje uit mij genomen en mijn bevalling afgerond zonder extra handen en hulpmiddelen.
Ik werd in de zetel gelegd met Siebe aan de borst en onmiddellijk sloeg de verliefdheid toe !

Als er één ding is uit heel mijn leven wat ik nog eens zou mogen overdoen zeg ik resoluut : mijn bevalling !
Een zuivere bevalling zoals ik ze had gedroomd.

Ik hoop dat vrouwen beseffen dat we extra krachten meekrijgen om ons door deze moeilijke uren te loodsen, en dat anderen deze mooie krachten ook zelf mogen ervaren op hun eigen ritme.

Hanne

België

Bloem – België: tweede zwangerschap

5 Fév

Een jaar later was ik terug zwanger. Ook deze keer heb ik me laten begeleiden door een super vroedvrouw E. De maandelijkse afspraken met haar waren telkens weer om naar uit te kijken.

Ik wou heel graag thuis bevallen, maar mijn man was toch geruster in het ziekenhuis dus zou E de bevalling in het ziekenhuis doen. Dat zag ik volledig zitten.
Het werd een korte, vlotte, maar oh zo mooie onderwaterbevalling!

Ik was al een maand thuis en had al 4 cm ontsluiting toen op 25/1 om 17u30 mijn water brak. De weeën waren al meteen heel heftig en om de 3 minuten!
We zijn toen naar het ziekenhuis gereden waar E ons al stond op te wachten in een prachtige kamer met een groot bad. Daar aangekomen om 18u30 had ik al 7 cm ontsluiting en de weeën waren heel heftig!

E had het bad al laten vollopen. Eerst wou ik er niet in, maar was blij dat ik dan toch in was geraakt. Heerlijk! Even terug ontspannen en op adem komen. Al meteen kreeg ik persdrang en ik mocht persen in het bad. Niet 3 keer in 1 wee, gewoon hoe ik het aanvoelde! E keek enkel toe en zag dat het goed ging. Na enkele persweeën was het hoofdje er. Dat heeft er zelfs even uitgestoken terwijl we rustig wachtten op de volgende wee. Na die wee hielp E met de schoudertjes en zei dat ik onze dochter er zelf mocht uithalen, zooooo heerlijk en mooi! Daar was ze dan, ze was precies hoe ik me haar had voorgesteld! En ze dronk meteen aan de borst alsof ze nooit anders gedaan had.

E liet de navelstreng ook rustig uitkloppen zodat ons meisje nog alle nodige stoffen en stamcellen kreeg. Het ging allemaal heel rustig.

Dit was zo een mooie ervaring en zo anders dan een bevalling met een gynaecoloog. Het ging allemaal op mijn tempo en alles werd eerst met ons besproken voor er iets zo maar standaard gedaan werd. Ik had het oergevoel dat ik het volledig zelf gedaan heb, heerlijk. Het water was heel rustgevend en ontspannend en het was een gezellig team, enkel mijn man, de vroedvrouwen en ik, fantastisch!

Vrouwen die niet weten dat je beroep kan doen op een zelfstandige vroedvrouw das jammer en hopelijk komt dat in de toekomst meer en meer op, maar vrouwen die het wel weten en er geen gebruik van maken hebben ongelijk! Echt! Het is zo een geweldige steun en een vertrouwd gevoel om zo een intieme gebeurrtenis door iemand te laten begeleiden die je kent en je respecteert en waar je je goed bij voelt én die opkomt voor jou. Een echte aanrader voor alle zwangere vrouwen!

Bloem, België

Anoniem 1 – België

4 Fév

Ik wilde voor mijn eerste kindje héél graag met een vroedvrouw bevallen maar omdat we toen nog in Antwerpen woonde en mijn gyn bevallingen deed in Ziekenhuis (B), was dat haast onmogelijk. Ziekenhuis (B) is overgemedicaliseerd. Als ik toen had geweten wat ik nu weet had ik mijn gyn gelaten voor wat het was en een ander ziekenhuis gezocht. Maar ik was bij hem wel content en bij een eerste kindje ben je zowieso nog wat onwetend.

Ik heb me wel mijn hele zwangerschap laten begeleiden door een zelfstandige vroedvrouw. Toen mijn weeën begonnen (woensdagavond) is ze verschillende keren tot bij mij thuis geweest, maar het zette niet door, viel aanhoudend stil en er zat geen vordering in. Na een dag en een nacht, met afwisselend weeën heeft ze me donderdag avond laten binnen gaan. (ze wist dat ik per se zonder epidurale wilde bevallen en stelde voor om tegen de ochtend te komen ’als vriendin’ en me zo te steunen. Meer kon ze daar niet doen.

Toen ik goed en wel binnen was en de gyn van wacht op ‘bezoek’ kwam had hij (bij wijze van spreken) een epidurale op een dienbladje bij. Ik rolde mijn ogen eens naar mijn man, maar dacht er op dat moment niet te hard bij na. Ik moest me op andere dingen concentreren. Hij onderzocht me en toen brak het stevig los.

Op een gegeven moment kon ik het niet meer houden, ik had wel een baxter (omdat ik streptococ + was), ik liep rond, hing voorover, want geloof je, op een gegeven moment kan je het niet meer keren in dat bed! Het bad was besteld, maar het leek wel uuuuuren te duren voor dat vol gelopen was. Rond een uur of 7 kon ik er in, en ik dacht meteen, oh nee, ik wil hier weg. Maar ik bleef toch zitten, het deed toch deugd na verloop van tijd. Ik schoof van de ene kant naar de andere, de pijn werd bijna ondraaglijk. Mijn man wist dat ik geen epidurale wilde en probeerde de tijd te rekken, toen de nieuw shift vroedvrouwen begon (en na de briefing) kwam er eentje langs en stelde ze voor om mijn vliezen te breken, want ik had nog ‘maar’ 7cm, en nog eens drie uur (dacht ik!), dat was toch wel wat over the top. Maar toen ging het snel, en ben ik zelf, tussen de weeën door, naar de verlostafel gewandeld.

’s Morgens is mijn zoontje geboren, zonder epidurale en verder deed ik alles zelf. MAAR! Ze hebben me wel gesondeerd (ookal had ik nog maar net geplast) en geknipt (ookal had ik op het moment zelf gevraagd van het niet te doen – mijn zoontje was 48cm en woog 2.8kg, dus of dat echt nodig was???) Maar goed, ik had achteraf wel een heel goed gevoel, want mijn wens om het zonder te doen was uitgekomen. Dat maken ze in een geboortefabriek als Ziekenhuis (B) niet vaak mee, dus de vroedvrouwen kwamen me één voor één feliciteren,… Straf, vond ik dat! Maar goed.

Wel een dikke pluim voor de vroedvrouwen van de materniteit en verlosafdeling daar. Ze hebben me door een hele moeilijke borstvoedingsstart geloodsd, want ook daar was ik vast en zeker van overtuigd: IK ZOU borstvoeding geven, hoe dan ook. Mijn zoontje wilde de eerste dagen niet drinken en viel af tot net onder 2.5kg, maar niemand die hem een flesje wilde geven (het zou ook niet gemogen hebben hoor). En hij heeft 13 maanden van mijn melk mogen genieten, en is daar een heerlijk sterk ventje mee geworden.

Een dik jaar later was ik opnieuw zwanger. We wisten dat we tegen de bevalling verhuisd zouden zijn naar ons nieuw huis. Ik informeerde of in het plaatselijk ziekenhuis of bevallen met een zelfstandige vroedvrouw mogelijk was. En ja, alles was bijna rond. Jeuujjj! Ik kon wel een vreugdedansje maken. Ik informeerde bij welke vroedvrouw ik moest zijn, en dat was F of N. Ik kwam bij F terecht,…. Wat een zaligheid! Nu, bijna 4 jaar later denk ik nog bijna dagelijks aan haar.

Wat was ik blij dat ik vanaf week 6 regelmatig bij haar mocht langsgaan. Het was niet alleen vertrouwd, ook geruststellend, gezellig (zoals een geboorte en alles er rond toch moet zijn. Niet??), gewoon zalig!

Om een lang verhaal kort te maken, op een avond begonnen de weeën en net zoals bij mijn zoontje was ik al 8 dagen overtijd. Ik had F ’s morgens nog gezien, ik ging haar sms’sen van zodra ik ‘iets’ voelde. En dat deed ik dus, rond een uur of 20u ’s avonds. Leuk schreef ze terug, dan ga ik nog efkes proberen slapen.

Mijn man had direkt door dat het anders ging als bij ons zoontje, hij werd wat zenuwachtig omdat ik na een paar uur het nog niet nodig vond om F te laten komen (ik pakte nog snel wat gerief in voor ons zoontje, waarom stond dat nog niet klaar?????). Maar om hem gerust te stellen liet ik haar maar komen, dat was tussen 22 en 23u. Ik zat ondertussen al in het bad thuis. Na een onderzoek en even relaxen stelde ik zelf voor om te vertrekken, het was immers winter en koud en ik zag het niet zitten om me op een koud bed te laten onderzoeken dan terug in het bad te sukkelen en even later mijn kleren moeten aandoen. Ze hielp me mee aankleden en we vertrokken samen naar het ziekenhuis. Daar aangekomen liet ze het bad vollopen en toen ik er goed en wel inzat voelde ze: 5 – 6 – 7 – 8 – 9 cm zei ze. Ik verschoot me een ongeluk, wat bij ons zoontje zo traag ging ging nu zo snel. Ik zei: maarrrr, mijn vliezen zijn niet gebroken, … Dat is allemaal niet erg zei ze. Dat zijn gelukskindjes, die met de helm op geboren worden. Maar ik stond recht perste kort en daar waren ze, mijn gebroken vliezen.

Ik mocht kiezen: bevallen om bed (op linkerzij) of op de kruk, offff,… Ik koos er voor om linkerzij te proberen. De vroedvrouw van wacht had dit nog nooit gezien een bevalling op linkerzij,…. Straf, niet??? Maar goed.

Het ging allemaal op mijn ritme, niet drie keer persen in een wee, zoals ze aanleren (hoe kan je zoiets aanleren????) in elke cursus, gewoon doen wat je voelt, en af en toe naar F luisteren.

Op een gegeven moment, zei ze,… Ik dacht het! Maar ik was in trance,… Zalig gewoon! Ons dochtertje was niet goed gedraaid in het geboortekanaal en werd als sterrekijkertje geboren, volledig op het ritme van moeder EN kind, en niet op het ritme van de drukke agenda van de gynaecoloog!!!!!! I. (de vrvr van wacht) had dit nog nooit gezien, zo een relaxte bevalling, en al zeker niet van een sterrekijker, de gyn’s draaien dat kind gewoon om, van zodra het hoofde geboren is, en dan verschieten ze er van dat er hier of daar iets geblokkeerd zit in de schoudertjes en er huilbaby’s bestaan).

Ons meisje was ook een uiterst rustige baby, en ik ben er zeker van dat dat komt door een relaxe bevalling, alles op het ritme van moeder én kind, niets geforceerd. Ik heb enorm hard moeten persen, bij een sterrekijker is de uitdrijving moeilijker, dat had ik niet klaar gekregen met een epidurale, daar ben ik zeker van. En dan??? Een zuiger op haar aangezichtje??? Ik moet er niet aan denken.

En toen ze er was waren mijn eerste woorden: ohh, spijtig dat het gedaan is. F en mijn man moesten lachen.

De fles champagne werd geraakt en mijn man en F klonken op een prachtige ervaring en ons meisje dronk aan mijn borst, alsof ze nooit anders gedaan had.

Het lijkt wel een sprookje, maar zo was het! Ik wil het niet verbloemen, want pijn doet het, maar dat is nodig om je kind op de wereld te kunnen zetten, en elke wee is er één dichter bij de geboorte.

Dat je niet meer kunt recupereren dat is ook zo, maar op dat moment is het bijna zo ver, hou dan even vol, roep, tier, doe waar je jezelf goed bij voelt. You can do it!!!

Er zijn altijd horror verhalen, maar de mooie verhalen, waar zijn die??? Want die zijn er zeker ook, zie maar! Sluit je oren voor het negatieve en sta open voor een prachtige ervaring! Elke vrouw kan dat!!! Veel succes, en geniet er van!

Ondertussen ben ik zwanger van ons derde kindje. En ook nu weer heb ik F gecontacteerd om me te begeleiden. Ik ga deze keer, als alles goed gaat, resoluut voor een thuisbevalling. Geen heen-en weer gereis meer. Kindjes die heerlijk thuis kunnen blijven en meteen ten volle kunnen genieten van hun vers broertje of zusje.

Ik ben er van overtuigd dat je als mama zelf heel veel in de hand hebt, door de manier waarop je tegen deze mooie belevenis aan kijkt. Laat je bevalling niet inleiden, als de medisch niet noodzakelijk is. Neem geen epidurale verdoving als dat niet nodig is. Er is nog nooit iemand van pijn gestorven. Als vrouw kan je dat, en het geeft je achteraf zoveel zelfvertrouwen, dat je alleen maar kan sterken.

Succes met het verspreiden van alle mooie ervaringen. Ik hoop dat het mensen een ander inzicht kan geven,….

Groetjes,

Anoniem